Zoek...
Pokey LaFarge - Rock Bottom Rhapsody

Pokey LaFarge - Rock Bottom Rhapsody

Label : New West Records

Youtube video
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2020-04-18 07:00:00 • 3 min lezen

Blues / Pop / Rock 'n Roll / Singer-songwriter
8,5

Pokey LaFarge - Rock Bottom Rhapsody

Rock Bottom Rhapsody is de titel van het nieuwste album van de 36-jarige singer/songwriter Pokey LaFarge. Hij schreef de liedjes veelal voordat een hij in een zwarte periode terecht kwam. Hij had succes, was geliefd en het leven lachte hem toe. En toch was hij nog nooit zo ongelukkig. Hij krabbelde op uit het dal en de inmiddels in Los Angeles woonachtige LaFarge bracht dit album uit dat vooral in het teken staat van klassieke “crooners” zoals Frank Sinatra en Dean Martin. Maar ook namen als Tom Jones, Bob Dylan en Nick Cave gaven LaFarge inspiratie.

Video is een “must see”
LaFarge heeft zijn album als het ware opgedeeld in twee delen. Het eerste deel is een serie van drie uitstekende nummers die de toon zetten. Hij opent met het uptempo ‘End Of The Rope’ dat doorspekt is met Americana-invloeden en herinneringen oproept aan de muziek van Roy Orbison, één van de “crooners” die LaFarge ook hoog in het vaandel heeft staan. Vervolgens komen we met ‘Fuck Me Up’ meteen bij één van de hoogtepunten van dit achtste album te pakken; met een Honky-tonk Bluesachtige piano en een contrabas als basis weet hij een meeslepend nummer te maken. Dit is één van die typerende nummers van Rock Bottom Rhapsody die hij schreef vóór de donkere periode en opnam toen hij er weer uit was gekrabbeld. Overigens is de bijbehorende video een “must-see”. Ook ‘Bluebird’ is weer een heerlijk “Roots”-nummer; een swingend nummer waar we Boogiewoogie, Rock’Roll, Bluegrass en Country in terug horen. Dit ijzersterke drieluik wordt voorafgegaan en afgesloten door twee instrumentale tracks die ook weer prima in de sfeer van het album passen.

Anoniem in een metropool
Het album ademt die sfeer uit van een bar ergens in achterafstraatje in een stad als New Orleans in het zuiden van de VS. Nummers als ‘Just The Same’, ‘Ain’t Comin’ Home’ en ‘Storm-A-Comin’ zijn een combinatie van Americana, Country en Blues en worden door de uitstekende sessiemuzikanten tot een hoger niveau getild. Vooral Detron Johnson (piano), Jimmy Sutton (bas), Alex Hall (drums) en Paul Cartwright’s String Quartet moeten echt genoemd worden. Bij de jazzy pianoballad ‘Lucky Sometimes’ zie je LaFarge als het ware zingen in een rokerige bar, leunend op de piano en in zijn rechterhand een glas Whisky. ‘Carry On’ is een soepel Rock ‘Roll nummer dat ook een vergeten plaat van de Everly Brothers kan zijn. Voordat hij met ‘Rock Bottom Finale’ afsluit is daar nog ‘Lost In The Crowd’, een nummer dat gaat over het wonen in een metropool als Los Angeles. Het is voor LaFarge de eerste keer dat hij in een metropool als Los Angeles woont en hij zegt dan ook: “It was the first time that I’d ever lived in a big city like that. It’s amazing the anonymity that can come from living in a huge city. The more people you’re around, the more lonely you feel. And I certainly found it very easy to isolate myself that big city. Life goes on, and people find distractions. And then you see that manifested in the overwhelming homeless population there.

Eindoordeel     
LaFarge levert met Rock Bottom Rhapsody een meer dan puik album af. Al luisterend met gesloten ogen waan je jezelf soms in een zwart-wit film met een soundtrack die klinkt als Blues, Jazz, Rock ‘n Roll in een cocktail uit de jaren ’50. Anders dan zijn vorige album heeft LaFarge met producer Chris Seefried een album afgeleverd dat qua instrumentarium en productie wat meer “stripped down” klinkt. Geen blazers maar alle focus op de stem, de teksten en de instrumenten die wél worden gebruikt. Die soms wat "zwarte" teksten zijn in een vernuftige uitvouwplaat terug te lezen. Een topplaat! Veel luisterplezier.

Blues / Pop / Rock 'n Roll / Singer-songwriter

Deel via social media: