Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-09-21 07:00:00 • 5 min lezen

Preoccupations - Preoccupations

Label : Jagjaguwar Eindoordeel : 7

 

Het titelloze debuut van Preoccupations is eindelijk uit! Maar toch hebben we hier niet met een (gloednieuwe) band te maken want in de kern is het enkel een nieuwe naam voor de band die we eerder als Viet Cong kenden.  

Controversieel In 1982 was ‘Goodnight Saigon’ van Billy Joel niet onomstreden, net zoals ‘Born In The USA’ van Springsteen in 1984. Beide nummers verwijzen naar een periode waar men in de VS niet al te trots op is. Als je dan als band voor een naam als Viet Cong kiest kun je bij enige bekendheid en roem wachten op kritiek. Na hun EP was daar in 2015 het titelloze album van Viet Cong. Post-punk muziek of punkrock, de waarheid zal ergens in het midden liggen. Frontman Matt Flegel gaf onlangs ook in een interview aan dat de band zich nooit had gerealiseerd dat de naam zoveel mensen raakte want men wil geen politiek stempel hebben. Naïef? Misschien wel. Feit is dat deze Canadese formatie op zoek moest naar een andere, nieuwe naam en dat werd dus Preoccupations.  

Het ruim elf minuten durende epos ‘Memory’ Preoccupations is qua geluid niet anders dan Viet Cong. Matt Fleger (basgitaar zang), boezemvriend Scott “Monty” Munto (gitaar & toetsen), Mike Wallace (drums) en Daniel Christiansen (gitaar) maken nog steeds dampende punkrock. Vooral het diepe, rauwe stemgeluid van Fleger is typerend voor de sound van de band en er zijn misschien iets meer synths te beluisteren. Centraal geposteerd staat het ruim elf minuten durende ‘Memory’ dat de eerste vier minuten dampend van leer trekt om daarna te transformeren naar een combinatie van synthpop á la The Cure en New Order uit de jaren ’80. Het laatste deel is een mengeling van noise-arrangementen. Daarvoor en daarna zijn het vooral wat sinistere, atmosferische nummers die Fleger en consorten ons voorschotelen waarbij enkele nummers qua niveau ‘Memory’ ontstijgen.  

Een verzameling stevige tracks Opener ‘Anxiety’ kent als intro een aanzwellende duistere synth om daarna verder te ontbranden in een dampend rocknummer met opstuwende bassen en die diepe stem van Fleger. Vervolg ‘Monotony’ is ijzersterk en doet je wederom denken aan de atmosfeer zoals The Cult die in vervlogen tijden neer kon zetten. Ook bij het lekker uptempo ‘Zodiac’ en het langzaam op gang komende ‘Degraded’ zet de band die illustere sfeer neer. ‘Sense’ en ‘Forbidden’ zijn korte nummers van ongeveer een minuut die het gevoel geven dat ze nog verder uitgewerkt hadden kunnen worden. Afsluiter ‘Fever’ is misschien wel de meest mainstream track met veel synth-elementen en misschien zijn er wel parallellen met de muziek van Bowie uit zijn Ziggy Stardust-periode.

 

Eindoordeel Viet Cong aka Preoccupations. De band is hetzelfde, de intensiteit is hetzelfde alleen de naam is anders. Maar “What’s In A Name” zullen we maar stellen. Een prima album in dit genre waarbij we tevens weten dat er geen hits op staan. Een kniesoor die daar om maalt want na ruim veertig minuten stevige rock hou je een voldaan gevoel over. Veel luisterplezier.

Preoccupations live: 10 november : Tivoli Vredenburg, Utrecht 10 – 13 november : Le Guess Who festival, Utrecht 29 november : Paradiso Noord, Tolhuistuin, Amsterdam

Deel via social media: