Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-04-23 07:00:00 • 8 min lezen

Primal Fear - Delivering The Black

Primal Fear – Delivering The Black

Label: Frontiers

Eindoordeel: 8/10

 

Hoe die dingen lopen

Toen niet Ralf Scheepers maar Tim "Ripper" Owens als opvolger van Rob Halford werd gekozen voor Judas Priest, startte de Duitser zijn eigen band Primal Fear. Hij maakte het op eigen kracht in de wereld van de metal, terwijl Owens tegenwoordig een Dio-coverband vormt en Priest binnenkort met pensioen gaat.

 

Disturbing the Priest

Ik noem het nog maar eens want ‘Delivering The Black’ is de plaat waar Judas Priest’ fans al sinds ‘Painkiller’ (de laatste plaat met Halford voor zijn vertrek in 1992) op zitten te wachten. Alleen maakte Priest deze plaat niet, maar Primal Fear. Het spreekt boekdelen over de kwaliteit die hier geboden wordt, want dit is pure old-skool metal die als een niet-aflatende, Teutoonse stoomwals over je heen dendert. En het licht-Duitse accent in de Engelse zang van Scheepers past daar perfect bij, want alhoewel Birmingham de bakermat is van de Europese metal zoals wij die tegenwoordig kennen, hebben die Duitsers als geen andere het patent op machinefabrieken en op het geluid van metaal op metaal.

 

Als alles samenkomt

Primal Fear was al vanaf het prille begin niet een band die erg van experimenteren hield met als gevolg dat hun hele back-catalogue een beetje luistert als die van, zeg, een Motörhead of een AC/DC. Steeds variaties op hetzelfde idee waarbij het de ene keer wat lekkerder smaakt dan de andere keer. Toch lijkt ‘Delevering The Black’ in alle opzichten de culminatie van jaren hard werk en komt hier alles samen. Dit  resulteert in het meest complete werk van deze powermetallers tot nog toe. Tel daar de stem van Ralf Scheepers (die zichzelf hier volkomen overtreft) bij op, het super twin-guitarspel van de heren Magnus Karlsson en Alex Beyrodt (u beiden welbekend….) en het brute beukfestijn van drummer Randy Black (die de titel van dit album volkomen recht doet door inderdaad voor 200% The Black te Deliveren; details over zijn Red Bull-gebruik laten zich enkel gissen) en u weet dat u, als luisteraar van de metal geaardheid, in goede handen bent.

 

Was ist da los?

Hoogtepunten op dit opus zijn de brute opener ‘King For A Day’, de dreigende sleper ‘When Death Comes Knocking’ en het gotische ‘One Night In December’ dat met z'n negen minuten de langste track op dit album is en eigenlijk een film op zich. Ook niet onvermeld mogen blijven het prachtige ‘Born With A Broken Heart’ (de ballad die Metallica al vanaf ‘Nothing Else Matters’ tevergeefs probeert te maken) en het catchy ‘The Innocent Man’ dat, gek genoeg, alleen als bonustrack te vinden is op de deluxe editie. Voor de rest is het gewoon vuistjes in de lucht, luid meebeulen met de choruses en vet bangen met dat hoofdje wat de klok slaat hier.

 

Resumerend

Ik zeg: lekker! En u vast ook als u ‘Delivering The Black’ eenmaal bij uw lokale plaatboef uit de bakken heeft ontvreemd na een dag van harde, onderbetaalde slavenarbeid in de zwaveldamp van de steenkoolmijnen.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: