Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-15 07:00:00 • 4 min lezen

Radiohead – A Moon Shaped Pool

Radiohead – A Moon Shaped Pool

Label: W.A.S.T.E.

Eindoordeel: 10/10

 

 

Op z’n kop

Het gebeurt niet zo heel vaak meer dat de gehele muziekpers op z’n kop staat wanneer er een nieuw album uit komt. De laatste keer was bij Adele toen de ganse wereld uit z’n collectieve voegen dreigde te barsten en nu is het de beurt aan Radiohead met hun langverwachte nieuwe album. Bijzonder eigenlijk, want in artistieke zin hebben Adele en Radiohead bar weinig met elkaar te maken behalve dan dat het artiesten zijn die compleet op hun eigen voorwaarden de muzikale adelstatus hebben bereikt. En waar Adele op haar laatste album haar ziel dan toch definitief aan de commercie leek te hebben verkocht, is het bij Radiohead gewoon weer ouderwets tegendraads op ‘A Moon Shaped Pool’. Niet meer zo tegendraads als op het meesterwerk ‘In Rainbows’, maar toch nog steeds een plaat die alleen Thom Yorke en de zijnen hadden kunnen maken. Al lijkt dit album iets minder Yorke en veel meer Johnny Greenwood, die met zijn ervaringen in de soundtrackwereld een stevig stempel drukt op het geheel. Nagenoeg verdwenen zijn de beats en de bleeps en in plaats daarvan is het London Contemporary Orchestra ingevlogen om het geheel van de nodige strijkers te voorzien.  Het resulteert in een coming of age plaat van een band die niet langer vooruit kijkt maar die juist bezig lijkt haar eigen essentie te destilleren.

 

Dag en nacht

De eerste twee singles (het catchy ‘Burn The Witch’ en het dromerige ‘Daydreaming’) verschillen als dag en nacht van elkaar, maar onderstrepen nog steeds dat Radiohead een manier van doen is. Nummers worden gecomponeerd, uit elkaar gehaald en met behulp van vaste producer Nigel Godrich opnieuw in elkaar gezet waarbij alleen de ziel van de oorspronkelijke compositie overblijft. Wat opvalt dit keer is echter hoeveel ouder materiaal uiteindelijk het licht ziet hier. Zeven van de tien composities werden of door de band of door Yorke zelf al jaren geleden tijdens concerten gespeeld en ‘True Love Waits’ spant daarbij de kroon omdat het bijna twee decennia geleden voor het eerst op een setlist verscheen. Dat zou de indruk kunnen wekken dat dit album Radiohead’s manier is om de kast op te ruimen, maar zelfs als dat zo is, klinkt deze collectie tracks vele malen meer samenhangend dan die op voorganger ‘The King of Limbs’ dat toch een beetje als een plaat met twee helften voelde. Bij ‘A Moon Shaped Pool’ is daar geheel geen sprake van. Sterker nog: dit is misschien wel Radiohead’s meest consistente plaat. Het verdriet en de wanhoop in het pulserende ‘Full Stop’ is qua sfeer weliswaar van een hele andere orde dan die in het intens verloren klinkende ‘True Love Waits’ en het kippenvel bezorgende ‘Glass Eyes’, maar haar ondertoon is onmiskenbaar dezelfde.

 

Meer relaxt

De band klinkt het meest als haar oude, vertrouwde zelf in het gelaagde ‘Identikit’ dat alle kanten uitwaaiert vanaf een ska beat en een dito basslijn. Hier horen we echo’s van hoe de band klonk op ‘Hail To The Thief’ en ‘In Rainbows’, maar dan op een veel meer relaxte manier. Alsof ze veel rustiger in haar vel zit. Relaxt is ook het bijna Pink Floyd-achtige ‘The Numbers’ dat in essentie een folk song is, maar dat door Greenwood van een jaren ’60 jazz-arrangement wordt voorzien zoals Rick Wright dat bij Floyd ook nogal eens deed. Luister maar eens naar de soundtracks van 'Zabriskie Point' en 'More' en je weet wat ik bedoel. Misschien wel het beste nummer hier, alhoewel ‘Present Tense’ met z’n bossa nova beat en spookachtige achtergrondvocalen ook absoluut hoge ogen gooit. ‘Tinker Tailor Soldier Sailor Rich Man Poor Man Beggar Man Thief’ voelt in veel opzichten aan als een kruising tussen ‘Sail To The Moon’ en ‘Everything In Its Right Place’ en vormt op majestueuze wijze de opmaat voor ‘True Love Waits’ dat in de uitvoering hier nog verdrietiger, verward en alleen klinkt dan op de live uitvoering die we kennen van ‘I Might Be Wrong’. Het sluit dit album in desolate stijl af waarna het simpelweg een tijdje stil blijft in de huiskamer. Alsof de muziek nog steeds landen moet terwijl de band al is vertrokken.

 

Einde van de lijn

‘A Moon Shaped Pool’ voelt in heel veel opzichten als een afscheidsplaat. Een album dat de cirkel rond maakt die de band startte met ‘OK Computer’ en die haar leidde langs diverse avontuurlijke paden waarin men rock met dance met elektronica met prog, met pop met jazz en zelfs met avantgarde  mengde. Voortdurend onrustig in haar vel zittend is de band nu op een plek aan het einde van de lijn aangekomen waarin men een soort van tevredenheid met zichzelf heeft ontdekt. Een bijna reflecterende staat van zijn die congruent is met de algehele, melancholieke sfeer op dit album. Mocht dit inderdaad het laatste wapenfeit van de band zijn, dan sluit ze haar carrière in ieder geval op indrukwekkende wijze af want ‘A Moon Shaped Pool’ is nagenoeg perfect. Een album dat gemaakt is door meesters in hun vak en dat laat horen dat integere, experimentele muziek nog altijd springlevend is te midden van een muziekindustrie die steeds meer om demografie en gimmicks draait. Laten we daarom hopen dat de groep ons niet zal verlaten, want juist in deze tijd hebben we bands van het kaliber Radiohead, en albums van zeldzame kwaliteit als deze, ernstig hard nodig.

 

Radiohead’s negende is, net als Bowie’s ‘Blackstar’, niets minder dan een tijdloos kroonjuweel: adembenemend mooi en bleekjes stralend met miljoenen kleuren.

 

 

Eindoordeel: 10/10

Deel via social media: