Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-06-26 07:00:00 • 3 min lezen

Richard Thompson - Still

Richard Thompson - Still

Label: Proper Records

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

De twilight years

Voormalig Fairport Convention man Richard Thompson kan zich inmiddels beroepen op een bijzonder rijke en gevarieerde solo-discografie. Met ‘Still’ voegt de inmiddels 66-jarige bard daar weer een item aan toe, ditmaal geholpen door niemand minder dan Wilco’s Jeff Tweedy. Opgenomen in slechts negen dagen ergens op een zolder in Chicago (en met hulp van o.m. de bandleden van Tweedy) heeft ‘Still’ weer alle kenmerken die we zo van Thompson gewend zijn: scherpe observaties, droge humor, bijzonder gitaarspel en een tikje melancholie. Ook heeft Thompson zijn folk-roots nog steeds niet aan de wilgen gehangen, zoals we meteen bij het horen van de twee openingstracks merken. Een ieder die denkt dat Thompson in zijn twilight years echter weer full steam terugkeert naar de muzieksoort die hem ooit groot maakte komt met ‘Still’ bedrogen uit. Nog steeds rusteloos zoekt Thompson zijn heil tegenwoordig veel meer in de Americana dan in de rustieke Engelse folk, alhoewel de eerste twee songs en bijvoorbeeld ‘Josephine’ wel degelijk niets minder zijn dan dat.

 

Het truckerrestaurant

In ‘Patty Don’t You Put Me Down’ en (met name) ‘Broken Doll’ klinkt de sympathieke man akelig veel als Nick Cave terwijl ‘All Buttoned Up’, ‘No Peace No End’ en ‘Long John Silver’ juist weer heel erg aan Bonnie Raitt doen denken. Het is ietwat raar om een archetypische Brit als Thompson zich zo onbeschaamd aan de toch wat plichtmatig aandoende Amerikaanse trucker-rock te horen wagen en hij komt er dan ook hooguit op klasse goed vanaf. Ook ‘Where’s Your Heart’ redt het maar net van de gezapigheid door hier en daar een apart gitaaraccoord waarin de meester zijn talenten verraadt. Met ‘Dungeons For Eyes’ en ‘Guitar Heroes’ (met grappige, stilistisch diverse interludes die voelen als een spontane jamsessie) gaat Thompson’s laatste vervolgens toch een beetje uit als een wat saaie nachtkaars en blijf je achter met een gevoel dat de man niet alles gegeven heeft. Dat negen dagen op een zolder met een hippe alt-country ster misschien toch niet de medicatie was die Thompson nodig had als shot in the arm.

 

Te goed voor je eigen goed zijn

Vooropgesteld dat Thompson geen plaat zou kunnen verkloten, al hing z’n leven er vanaf. Daarvoor verstaat de man zijn ambacht veel te goed en van ambacht is volop sprake hier op ‘Still’. Wat ontbreekt echter is een gevoel van passie. Iets dat de combinatie Roy Harper en Jonathan Wilson bijvoorbeeld wel liet horen. Thompson slaagt dan ook het beste als hij zichzelf niet al te zeer in de clichés wurmt. Een reden waarom een eenvoudige track als ‘Josephine’ juist de meeste impact maakt, omdat het gevoel hier het meeste spreekt. Voor de rest zijn het aardige songs zonder al te veel eeuwigheidswaarde op een plaat die met name geboren lijkt te zijn uit een gevoel van relevant willen blijven. De tijd tikt ook voor Thompson namelijk. Laten we hopen dat hij zijn resterende jaren aanwendt om iets dieper in zijn muzikale ziel te kijken opdat hij het uitgestrekte Amerika achter zich zal laten en weer terug zal keren naar de sagen en legendes van zijn eigen, groene en plezierige, geboorteland. En naar dat ene stukje dat hem altijd zo apart gezet heeft van de massa: zijn meesterlijke gitaarspel.

 

 

Dynamic Range Value: DR9

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: