Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-13 07:00:00 • 5 min lezen

Roald Van Oosten – Oh Dark Hundred

Roald Van Oosten – Oh Dark Hundred

Label: V2

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Terug van weggeweest

Oud Ceasar-frontman Roald Van Oosten is een tijdje van de radar geweest. Een periode waarin hij zich voornamelijk bezig hield met het componeren van muziek voor theater en film en waarin zijn naam dus met name achter de schermen zichtbaar was. Met dit ‘Oh Dark Hundred’ manoeuvreert hij zich weer naar de voorgrond met een twaalftal liedjes die natuurlijk wat aan zijn oude bandje doen denken maar ook zeker aan Radiohead. Dat wordt meteen bij opener ‘Snug’ al duidelijk waarin de hoge, ietwat onvaste stem van Van Oosten dezelfde kenmerken kent als die van Thom Yorke. Verderop het album gaat hij echter ook veelvuldig z’n eigen weg waarbij met name opvalt hoe ingetogen de man het allemaal houdt. Arrangementen zijn spaarzaam en smaakvol van opzet en de tijdsduur van veel van de nummers klokt rond de drie-en-een-halve minuut.

 

Invloeden en oefeningen

Er zijn invloeden van Ron Sexsmith, maar dan net ietsje meer psychedelisch, in een song als ‘Let’s Go Spacey’ waar de bizarre gitaarsolo tegen het einde bewust onder een deken lijkt te zijn gespeeld opdat het niet de hoofdrol zou krijgen. Want die blijft voor de eigenzinnige stem van Roald zelf. Af en toe vergaloppeerd hij zich. ‘Pilots Of Luna’, ‘Full Dreams’ en ‘You And Me Tree’ zijn meer exercities in compositie dan volgroeide songs, waarbij laatstgenoemde wel wat weg heeft van het latere werk van Saybia. En dat is geen positieve vergelijking. Beter is dan ‘Nothing Political’ dat qua sound niet zou hebben misstaan op één van de albums van Eels en dat wars maar optimistisch z’n volle twee minuten omvliegt inclusief wat vloekwoorden hier en daar. Ook mooi is ‘The Longest Trip’ dat je als luisteraar weemoedig meeneemt op reis en je weer veel te vroeg laat gaan.

 

Twee gezichten

‘Oh Dark Hundred’ is een eigenzinnige plaat. Dat pakt zowel goed als minder goed uit in een ruwweg 50/50 verhouding. Het valt Van Oosten te prijzen dat hij nergens de voor hand liggende weg kiest, maar soms lijkt hij er zich tegelijkertijd wat makkelijk vanaf te maken. Zo gaat het album tegen het einde een beetje als een nachtkaars uit en voelt ook het middenstuk wat wankel. Sowieso zijn de echt memorabele tracks wat lastig te duiden en is het album als geheel een typisch geval van “een sympathiek werk”. Er schuilt onmiskenbaar ambacht in, absoluut, maar het gevoel blijft knagen dat Van Oosten nergens het achterste van z’n tong laat zien. Alsof de man zichzelf emotioneel wat distantieert van z’n muziek en z’n performance hier en hij prima in de gaten heeft hoe hij “het kunstje” moet doen. Dat resulteert in een over de gehele linie wat brave (en zelfs soms wat saaie) plaat die je als luisteraar maar niet wil betrekken. Mooi, maar op een ondiepe manier. Het is dus te hopen dat Van Oosten voor een volgende plaat iets verder z’n ziel in durft te kijken en hij zijn ambacht zal verrijken met emotie. Lukt ‘m dat, dan staat ons nog veel moois uit zijn koker te wachten en is dit 'Oh Dark Hundred' een voorzichtige eerste aanzet daartoe.

 

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: