Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-08-02 07:00:00 • 8 min lezen

Rock Candy Funk Party - Groove Is King

Rock Candy Funk Party – Groove Is King

Label: Provogue

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Je naam eer aan doen

Met zijn onmiskenbare stem en accent kruipt ZZ Top’s Billy Gibbons in de rol van Mr. Funkademus: de master of ceremonies op dit tweede album van Rock Candy Funk Party. Het gelegenheidsgezelschap rond drummer/producer Tal Bergman mag op dit ‘Groove Is King’ naast hem ook gebruik maken van de diensten van ondermeer Joe Bonnamassa en Randy Brecker. Laatstgenoemde drukt met zijn swingende blazer-arrangementen zelfs een vrij stevig stempel op dit werk dat, voor de verandering, zijn albumtitel eens volkomen eer aan doet. Het is een swingende, instrumentale mengelmoes van stijlen waarbij acts als Prince, Parliament en zelfs Daft Punk veelvuldig referentiepunten zijn. Met name de songs van de eerste helft van dit album hebben een kwaliteit waar de man uit Minneapolis ook zo patent op kan hebben. Als ‘ie er tenminste zin in heeft. Groovende funk-rock die zo strak gespeeld is dat het simpelweg swingt als de kolere.

 

Van hoge pieken tot diepe dalen

Het recept werkt dan ook het beste als de rock met de funk mag versmelten zoals het dat doet in het titelnummer, ‘Low Tide’, ‘Uber Station’ en ‘East Village’. Stuk voor stuk prijsnummers die alles in zich hebben wat goede funk zo speciaal maakt. Het is dus een beetje onbegrijpelijk hoezeer (en hoe snel) het torenhoge niveau omlaag sodemietert nadat dit kwartet van zich heeft doen laten spreken. ‘If Six Was Eight’ (in titel een kwinkslag naar Hendrix) is een vreemdsoortige trommelaangelegenheid en ‘Cube’s Brick’ klinkt zoals duizenden andere funkjams en zou het als pauzemuziekje niet eens zo slecht doen. Prima spel verder, maar verre van memorabel. Helaas vormt het echter wel de opmaat naar het middenstuk  van het album waar Tower Of Power-achtige jams zich af- en aandienen. Zo glad als gepolijst staal, onberispelijk gespeeld en compleet geen indruk achterlatend. Ook niet in de Peter Gabriel cover ‘Digging In The Dirt’ die niets toevoegt aan het origineel en waar zelfs de zanglijn noot voor noot wordt nagespeeld. Je vraagt je af waarom de mannen dit nodig hebben geacht.

 

De twee gezichten

De goede richting wordt weer hervonden met de song ‘Don’t Funk With Me’, de jazz-workout ‘Rock Candy’ (die stilistisch helemaal niet past op het album), het heerlijke, bijna Donald Fagen-achtige ‘The 6 Train To The Bronx’ en de dreigende, hi-tech afsluiter ‘The Fabulous Tales Of Two Bands’. Het bevestigt met name dat RCFP de kunst van het weglaten nog niet echt in de vingers heeft. Met ruim zeventig minuten aan speelduur had namelijk dat hele anonieme middendeel met gemak weggelaten kunnen worden hetgeen de plaat zo ontzettend ten goede was gekomen.  Als RCFP namelijk doet waar ze echt sterk in is, dan is er geen houden aan. Jammer dus dat men hier niet voor gekozen heeft. Zo verwordt ‘Groove Is King’ ongewild tot een plaat met twee gezichten waarvan de eerste je nog lang zal heugen en waarvan het tweede alweer aan je bewustzijn is ontglipt. Aan Bergman en de zijnen de schone taak om ervoor te zorgen dat dit treurige euvel op de opvolger zal worden verholpen. De band verdient namelijk hoorbaar meer dan de middelmatigheid. Sterker nog: als ze grooved is ze inderdaad niets minder dan king.

 

 

Dynamic Range Value: DR8

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: