Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-28 07:00:00 • 10 min lezen

Rykarda Parasol – The Color Of Destruction

Rykarda Parasol – The Color Of Destruction

Label: Warner Music

Eindoordeel: 8/10

 

 

All over the world

Rykarda Parasol is een Amerikaanse singer-songwriter die afwisselend in San Francisco en Parijs woont en van wie haar laatste plaat, ‘The Color Of Destruction’, in 2015 in Polen (!!) verscheen. Een jaartje later mag ook Nederland er eindelijk aan geloven en is de CD hier via de reguliere kanalen te verkrijgen. Een nieuwsgierige blik op haar foto roept in eerste instantie wat associaties met een blonde variant van opera singer from hell Diamanda Galas op, maar de muzikale werkelijkheid op Parasol’s vierde werk laat een geluid horen dat meer zweeft tussen The Velvet Underground, Nick Cave en Chris Isaak in. Stemmige, broeierige muziek dus, voorzien van de karakteristieke stem van Parasol zelf die in even grote mate doet denken aan Nico, Marianne Faithful en in de verte aan P.J. Harvey. Een interessante combinatie die dan ook niet teleurstelt en die de luisteraar meeneemt naar een compleet eigen wereld die het liefst bij nachtelijk kaarslicht betreden dient te worden. Bij tweeduister.

 

Opperpriesteres

Parasol houdt de songs op dit album in de regel luchtig maar gelaagd en gedurende de looptijd van het album bekruipt je een soort van “donker” gevoel dat echter nergens in zwartgalligheid omslaat. Ze flirt opzichtig met haar invloeden (‘All Tomorrow’s Parties’ in ‘The Loneliest Girl In The World’ en ‘Heart Full Of Soul’ op ‘Valborg’s Eve’), maar is slim genoeg om er steeds weer een typisch eigen draai aan te geven. En hoe coherent de sound op de CD als geheel ook is, binnen deze context varieert de blonde diva voldoende met stijlen om het geheel interessant te houden. Toch is het haar indringende stem die, meer nog dan de muziek, alle aandacht naar zich toe trekt. Twee mannelijke tegenspelers (Dante White Aliano en Bart Davenport; nee, ik had van beide heren ook nog nooit gehoord) mogen het in de zang tegen haar opnemen, maar leggen het compleet af tegen de opperpriesteres die alles hier stevig in de tang houdt. En gelukkig ook maar, want onder haar solo-supervisie vliegen songs als ‘Sha La Took My Spark’ en ‘An Invitation To Drown’ naar spannende hoogtes zonder ooit topzwaar te worden.

 

Cave

Liefhebbers van Nick Cave gaan smullen van dit ‘The Color Of Destruction’ vanwege het hoge gothic noir gehalte en vanwege de indringende voordracht van Parasol die in meer dan één opzicht goed geluisterd heeft naar maestro Cave. Of ze nu de rock-chick uithangt in het Bowie-achtige ‘Le Fils Du Père Noël’ of de verloren geliefde in de prachtige afsluiter ‘Ready To Burn’, ze behoudt eenzelfde soort van berustende afstandelijkheid als de illustere Australiër. Eigenlijk is er dus geen enkele reden om deze plaat in de bakken te laten liggen en rest enkel de vraag waarom het zo lang heeft moeten duren voordat dit album hier in de polder een releasedate kreeg. Rykarda Parasol toont zich namelijk een inspirerende en getalenteerde verhalenverteller met een uitstekend oog voor sfeer en een sound die een groter publiek zou moeten aanspreken. De luttele veertig minuten die dit album duurt vliegen dan ook om terwijl veel hedendaagse artiesten het presteren om zelfs zo’n bescheiden speelduur nog een kwelling te laten zijn. Belangrijkste is echter dat het een album is dat uitnodigt om vaker naar terug te keren. Om jezelf verder en dieper onder te dompelen in haar vele, vele geheimen.

 

Kortom: ideale winterplaat voor de zomer.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: