Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-02-17 07:00:00 • 11 min lezen

S. Carey - Supermoon (EP)

Label :Jagjaguwar Eindoordeel : 6  

 

Als de naam Sean Carey je al bekend voorkomt zal dat waarschijnlijk zijn in de hoedanigheid als drummer en medevocalist van Bon Iver. Toch heeft deze Amerikaan ook solo al een tweetal albums gemaakt die redelijk tot goed ontvangen zijn.  

Bandlid van Bon Iver Carey groeit op in de uitgestrekte landschappen van Wisconsin. De natuur waarin hij opgroeide speelt ook nu nog een belangrijke rol in zijn muziek. Hij linkt het geluid van de natuur vaak aan zijn eigen werk en vind inspiratie tijdens het hiken in de bergen. Zoals gezegd geniet Carey zijn grootste bekendheid als bandlid van Bon Iver, de Amerikaanse band die rond Justin Vernon is geformeerd. In 2010 maken we voor de eerste keer kennis met het solomateriaal van Carey met het debuutalbum All We Grow en in 2014 krijgt het een vervolg met het goed ontvangen Range Of Light. Nu verschijnt daar een EP met zes tracks met de titel Supermoon.  

Natuur De titel Supermoon is eigenlijk een verwijzing naar het natuurfenomeen; de maan staat dan iets dichter bij de aarde en astrologen voorspellen vaak niet veel goeds wanneer dit natuurverschijnsel zich weer voordoet. Maar toch vergaat de aarde meestal niet. Die verwijzing, alsmede de afbeelding op de hoes van deze EP ligt in de lijn van datgene waar Carey zijn inspiratie uit put; moeder natuur. Toch is het album niet zo indrukwekkend als het natuurverschijnsel. Van de zes tracks is alleen titeltrack ‘Supermoon’ echt nieuw materiaal. Verder vinden we een viertal zogenaamde “alternative takes” terug van nummers die eerder zijn uitgebracht alsmede een cover  van Radiohead.  

Stripped Down Carey gaat pakt op deze EP terug naar een absoluut minimalistische sound. Piano, wat synths en zijn falsetto stem die hij nagenoeg fluisterend inzet. Die stijl hanteert hij nagenoeg bij alle nummers. Ook de vier “alternative tracks” die keurig verdeeld afkomstig zijn van All We Grow en Range Of Light worden nagenoeg helemaal gestript tot sfeervolle, kleine nummers waarbij ze wel een stuk authenticiteit verliezen. Uitzondering hierop is ‘In The Stream’, dat gaandeweg toch krachtig opgebouwd wordt, puur en alleen door de aanraking van de pianotoetsen. De remake van Radiohead’s ‘Bullet Proof…. I Wish I Was’ is er één in de categorie “stripped down” en ook de titelsong ‘Supermoon’ is een combinatie van piano en de stem van Carey.

 

Eindoordeel

Sean Carey bewees op zijn twee voorgaande albums een begenadigd schrijver te zijn en mooie arrangementen en melodielijnen te kunnen schrijven. Het gevoel van de weidsheid van de natuur was als het ware voelbaar. Dat gevoel en die variatie ontbreekt op deze EP. Leuk om alle die uitgeklede arrangementen een keer te horen maar het wordt op den duur wel allemaal veel van hetzelfde. Laten we hopen dat dit een intermezzo is en dat het volgende volwaardige album ons weer die inspiratie van Carey brengt, verpakt in mooie, pakkende composities. Veel luisterplezier. 

Deel via social media: