Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-04-03 07:00:00 • 9 min lezen

Santa Cruz - Santa Cruz

Santa Cruz – Santa Cruz

Label: Spinefarm

Eindoordeel: 4/10

 

 

Tijdmachine

Party like it is 1986, zo is het een beetje op dit tweede album van het Finse Santa Cruz. Alsof Skid Row, Def Leppard en Motley Crüe de poedelkapsels, spandexbroeken en Dutchy gympen weer aan hebben getrokken en weer tekeer gaan op het podium alsof er niets gebeurd is. De stoere “whohohoho” koortjes groeien als rijpe kolen op de muzikale akkers van de Finnen en alles klinkt zoals de luisteraar het zich uit een grijs verleden herinnert. En natuurlijk hebben we de melodieuze gitaarsolo’s die opbouwen en opbouwen totdat de liedjes weer crashen in hun aanstekelijke, bombastische refreinen om zich zo dan weer, met veel grandeur, naar de rockende finale te ijlen. Tot zover het goede nieuws.

 

Springen

De harde werkelijkheid is dat niemand om een plaat als deze staat te springen. We hebben het allemaal al eens eerder (en beter!) gehoord. Dat dit werk op een label als Spinefarm uitkomt is dan wel weer verbazingwekkend, want dit Santa Cruz klinkt eerder als een paard uit Frontiers stal. Misschien is het hier en daar wat meer nu-metal dan hair-metal (opener ‘Bonafide Heroes’, ‘We Are The Ones To Fall’, ‘Let Them Burn’ en ‘Wasted And Wounded’), maar in grote lijnen volgt dit de lijn zoals we die inmiddels kennen van de Scandinavische 80’s metal revival. Weinig nieuws dus hier en het feit dat de liedjes an sich ook niet heel erg opzienbarend zijn maakt dit album tot een vrij zinloze exercitie.

 

Toekomst

Je krijgt als luisteraar ook hier en daar het idee dat de band een beetje in een identiteitscrisis zit. Niet goed weet of ze nu Linkin Park of Def Leppard wil zijn en, als gevolg daarvan, een beetje van beide wordt. In een aantal gevallen met (no doubt onbedoeld) hilarische gevolgen. Tegen het einde van het album neem je het ook allemaal niet zo serieus meer en als het zoveelste “whohohoho” zich aandient merk je dat je naar buiten aan het staren bent; de boodschappenlijst voor het weekend samenstellend.

 

En dan valt het kwartje en snap je plots Gene Simmons heel goed als hij zegt dat rock dood is. Want als bands als Santa Cruz de toekomst van het genre belichamen, then we’re all seriously fucked.

 

 

Eindoordeel: 4/10

Deel via social media: