Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-11 07:00:00 • 12 min lezen

Se Delan – Drifter

Se Delan – Drifter

Label: Kscope

Eindoordeel: 5,5/10

 

 

What would Robert do?

Het tweede album van het Britse duo Se Delan (hij lid van de alternatieve prog band Crippled Black Phoenix en zij een dichter/zangeres uit Scandinavië) is een reisje terug naar de tijd dat The Cure nog hoge ogen gooide met albums als ‘Desintegration’ en ‘Bloodflowers’. Holle gitaarklanken dus, omlijst met een soort van broeierige, claustrofobische productie en de ijle, bijna fluisterende zang van Belinda Korduc. In de verte lijkt haar stem wel iets op die van Alison Goldfrapp, maar dan minus de ondeugd. Op papier zou dat nog heel erg aardig uit kunnen pakken, maar de praktijk blijkt helaas een beetje anders. Muzikaal wordt hier niet of nauwelijks gevarieerd en ook de composities zelf klinken eerder vermoeid dan spannend. En overbekend. Want het is één ding om schatplichtig aan Robert Smith en de zijnen te zijn, maar iets heel anders om er vervolgens niet iets van een eigen draai aan te geven.

 

Het hoofd in de armen

Het duurt tot nummer vijf (‘In Obscura’) voordat er iets gebeurt waardoor je het zware hoofd uit de armen vist. Op dat moment hebben we er al bijna twintig minuten aan navelstaren opzitten en is de inzet van een redelijk stevige drumbeat een ware verademing. Wat licht in de duisternis als het ware. Nog steeds klinkt het als een vergeten Cure b-kantje, maar er gebeurt tenminste iets. De drum mag ook aanblijven in het daaropvolgende ‘Blueprint’ alhoewel die compositie nog niet in de schaduw mag staan van z’n voorganger omdat er niets noemenswaardigs in gebeurt. Of het moet zijn dat er iets meer uit de indie-rock van de jaren ’90 dan uit de jaren ’80 gothic wave geput wordt. De kwetsbare stem van Korduc tracht daarna op een verkeerd geforceerde manier krachtig te klinken in ‘Gently Bow Out’ waardoor er iets heel erg mis gaat en een licht gevoel van plaatsvervangende schaamte optreedt. Ken je sterktes, meid en handel er consequent naar. Afsluiter ‘Fear No Ghosts’ doet tenslotte wat het album al veel eerder had moeten doen en dat is de zaak even een ferme schop onder de derrière geven. Te laat wellicht, maar niet minder welkom.

 

Sjokkend naar het einde

En zo drentelen we langzaam van het begin naar het einde van dit troosteloze album waarin de misère op vele fronten hoogtij viert en lichtpuntjes schaars en bleekjes zijn. Er is hier vast een publiek voor. Mocht je geen genoeg kunnen krijgen van de albums van The Cure die ik al noemde dan zit hier wellicht iets van je gading bij. Fans van progressieve rock (met welke muzieksoort het Kscope label onderhand synoniem is) hebben hier verder niet zo heel erg veel te zoeken en liefhebbers van indie rock evenmin. Een nauwe doelgroep dus, geheel in lijn met de nauwe, muzikale vocabulaire die het duo hier ten toon spreidt. Geen punten voor vernieuwing, spanning of memorabele tracks. Hooguit voor de productie die de muziek uitstekend complimenteert. Het is niet genoeg om van dit album een algehele aanrader te maken, maar in een verliezende race is elke winst er eentje.

 

Next.

 

Eindoordeel: 5,5/10

Deel via social media: