Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-17 07:00:00 • 10 min lezen

Shiraz Lane – For Crying Out Loud

Shiraz Lane – For Crying Out Loud

Label: Frontiers

Eindoordeel: 8/10

 

 

Sleaze

Sleaze rock begint een beetje een comeback te maken. In Groot Brittannië springen dergelijke bands de laatste jaren al als rijpe bollen uit de grond, maar ook in Finland roert zich sinds 2011 iets in de vorm van Shiraz Lane: een groepje “broekies” van rond de twintig jaar die het vuur goed in de donder hebben zitten. ‘For Crying Out Loud’ is hun debuutalbum, maar enkele EP’s gingen dit werk voor en in het club circuit werkten de jongens hard om hun ambacht onder de knie te krijgen. Dat heeft absoluut vruchten afgeworpen en deze CD klinkt dan ook in alles als een waar statement of intent waarbij men goed heeft gekeken naar invloeden als Skid Row en Guns ‘n’ Roses. Ook productioneel zit het volkomen geramd en zitten alle instrumenten goed in de mix opdat de imposante yell van zanger Hannes Kett niet overheerst maar ook niet ondergesneeuwd raakt in het fanatisme van zijn mede-muzikanten. Er valt een hoop te genieten hier.

 

Contrasten

Het intens rockende ‘Mama’s Boy’ doet je denken aan het beste werk van Aerosmith en is er eentje voor de boeken, met zelfs een fijn intermezzo waarin het even lijkt dat de band over gaat tot een jamsessie alvorens weer vol aan de bak te gaan richting het einde. Ook ‘House Of Cards’ is een knaller van jewelste en heeft een chorus die nog dagen na galmt in je hoofd. Hier komen alle ingrediënten van de band samen en live zal dit ongetwijfeld één van de hoogtepunten van de setlist zijn. De jongens weten echter ook goed om te gaan met meer ingetogen moment en in de powerballad ‘Same Ol’ Blues’ weet men gelukkig de meeste clichés behendig te omzeilen wat een prima song oplevert die broodnodig is na alle energie die er voor kwam. Want dit album barst bijna uit z’n voegen van de energie. Op een enkele plek wordt het zelfs een beetje bluesy, zoals in ‘Behind The 8-Ball’, waar de band precies de juiste dynamiek tussen licht en schaduw weet te vinden en een klasse laat horen die in schril contrast staat met de leeftijd van de componisten.

 

Rijdende trein

In de laatste drie nummers laten de jongens horen ook met wat langere composities overweg te kunnen, al voelen die stuk voor stuk een beetje als mosterd na de maaltijd. Beter was het geweest om die eerder in de tracklist te plaatsen waardoor het geheel meer gevarieerd had gevoeld in plaats van als een rijdende trein die plots wat tot stilstand wordt gebracht. Want van het moordend hoge tempo van het begin is tegen het einde niet veel meer over en dat is jammer want daardoor ontstaat het gevoel dat het album een beetje leegbloedt terwijl de kwaliteit van de songs an sich stuk voor stuk prima is. Leerschool voor een volgend album dus, want op basis van wat we hier horen op ‘For Crying Out Loud’ moet dat er ab-so-luut komen. Zo jong als ze zijn leveren de mannen van Shiraz Lane namelijk een uitstekend debuut af dat barst van de potentie en, voornamelijk, aanstekelijke rock waar een ieder die dat genre een warm hart toedraagt veel van z’n gading zal vinden. Laten we hopen dat we in de toekomst nog veel van ze mogen horen want dit album smaakt naar meer.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: