Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-05-10 07:00:00 • 7 min lezen

Snoop Dogg - Bush

Snoop Dogg – Bush

Label: Sony

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Moederdag

Keurig op tijd voor Moederdag is daar de nieuwe plaat van grote vriend Snoop Dogg. Niet al te lang geleden bezwoer hij de massa dat zijn rap-dagen voorgoed achter hem lagen en dat hij als Snoop Lion zijn roeping definitief in de rastafari had gevonden. Gelukkig weet een ieder die de man al wat langer kent dat het enige wat vaststaat bij Snoop is dat er niets vaststaat en dus verschijnt dit nieuwe werk gewoon weer onder z’n eigen “naam” en is het ook muzikaal weer ouderwets wat je hier als luisteraar te wachten staat. Pharrell verleent weer de nodige hand-en-spandiensten hier zodat we al meteen vanaf opener ‘California Roll’ (met Stevie Wonder op harmonica) in een aangenaam warm bad worden gedompeld, al dan niet onder het genot van een dampende rol Afrikaanse kruiden tussen onze lippen. Mooi ook om te zien dat Snoop met zijn albumtitel aangeeft richting welke presidentskandidaat zijn stem zal gaan in de komende Amerikaanse verkiezingen…

 

Beproefd Recept

Het recept is inmiddels bekend, beproefd en eigenlijk ook nooit meer verbeterd door iemand anders. Snoop speelt allang niet meer de hoofdrol in zijn eigen composities en komt alleen hier en daar even opdraven om met zijn diepe stem de zonnige mix van funk, soul en R&B luister bij te zetten. Het is dan ook met name Pharrell die hier de hoofdrol speelt want zijn vingerafdruk zit op vrijwel elke noot die hier te horen is. En, dat moet je hem nageven, het is bijna eng met hoeveel gemak hij de ene na de andere kraker uit zijn koker weet te gieten. Natuurlijk zijn ze niet allemaal even memorabel en blijft de plaat hier en daar wat hangen in een flow die meer voelt als een kabbelende bergbeek dan als een grote golf op een Californisch strand, maar toch…. In de eerste helft van het album speelt dit overigens niet en is elke song een hit, maar ergens halverwege (vanaf de song ‘Peaches ’n  Cream’) slaat de vibe wat om ontsnap je als luisteraar niet aan het idee dat de inspiratie een beetje op was en dat de automatische piloot werd ingeschakeld. De gastbijdragen worden hier ook meer talrijk dus wellicht dat Snoop en Pharrell ook zelf wel aanvoelden dat enige camouflage op dit vlak broodnodig was.

 

Heilig Vuur

Natuurlijk is dat alles jammer want ergens weet je als luisteraar dat de combi Pharrell en Snoop een meer memorabel album op kan leveren, zoals de eerste helft ook met verve bewijst. Dat het dat uiteindelijk niet is geworden heeft wellicht te maken met een soort van gemakzucht die Snoop nu al aardig wat jaartjes in z’n greep houdt en die ook hier weer hoogtij viert. Zijn minimale aanwezigheid op dit album spreekt wat dat aangaat dan ook voor zich. Natuurlijk zal deze CD zijn weg naar de massa met het grootste gemak gaan vinden en an sich is ‘ie daar ook plezierig genoeg voor. Maar dat heilige vuur….nee, dat brandt alleen in het begin heel heftig en dooft gaandeweg. Een ieder die hoopte dat de Doggfather na zijn trip naar rastaland hernieuwde inspiratie had gevonden in het genre dat zijn thuishaven was komt met ‘Bush’ ietwat bedrogen uit. Een ieder die erg heeft genoten van zijn laatste paar platen daarentegen zal ook met dit album weer uitstekend aan z’n trekken komen.

 

You can’t win ‘em all.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: