Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-07-09 07:00:00 • 5 min lezen

Son Lux - Bones

Son Lux - Bones

Label: Glassnote

Eindoordeel: 7/10

 

 

De vierde, maar nu met drie

‘Bones’ is het vierde werk van Ryan Lott die in het verleden met artiesten zo divers als Lorde en Sufjan Stevens heeft samengewerkt. Met het werk van beide acts heeft dit ‘Bones’ niet erg veel te maken en als ik al een kort-en-bondige omschrijving zou moeten geven van de sound hier, dan is het alsof Arcade Fire aan het jammen is geslagen met Radiohead maar dan met het duidelijk DIY geluid van een dance-artiest als Foxtrott. In essentie zijn dit hele catchy, door ritme gestuwde liedjes, breekbaar gezongen door Lott zelf, die in de productie danig door de vervormende mangel zijn gehaald. Gitarist Rafiq Bhatia en drummer Ian Chang (die het eenmansproject Son Lux tijdens de promotie van het vorige album kwamen versterken en die voor ‘Bones’ vast in de gelederen zijn opgenomen) verzuipen bijna in het elektronische geweld en het is af en toe lastig om vast te stellen wat nu sample en wat nu instrument is.

 

Wat men zo hoort

Wat veel van de muziek versterkt zijn de vrouwelijke achtergrondvocalen die er bijvoorbeeld in een song als ‘This Time’ voor zorgen dat het geheel niet in het gebied van de avant-garde verdwijnt (of, de andere kant van het zwaard, gaat klinken als iets uit de Timbaland-stal). In ‘I Am The Others’ zorgen de dames voor een bijna-spookachtige sfeer die een sterk contrapunt vormt voor de bijna Depeche Mode-achtige mechaniek van het arrangement zelf. Zou het in een moderne horror-flic niet heel erg slecht gedaan hebben. ‘Your Day Will Come’ is daarentegen alsof Damien Rice een wedergeboorte als androïde heeft ondergaan en zijn akoestische gitaar heeft ingeruild voor een sample-machine on acid. Het zijn zomaar een paar van de sfeercontrasten die Son Lux naar de luisteraar brengt en die van het album een trip maken op het snijvlak van diverse muziekstijlen, allen bedekt onder een koele, kalme laag van experimentele elektronica.

 

Gevarieerd eenvormig

Hoe gevarieerd de muziek onder de motorkap ook moge zijn, na verloop van tijd hoor je wel dat Lott een vrij beperkt arsenaal aan instrumentatie neerzet. Hierdoor daalt er een soort van onbedoelde eenvormigheid neer over het geheel die net op tijd stopt omdat ‘Bones’ amper veertig minuten duurt. Hierdoor ontsnapt dit werk net aan de verveling, al rekt Lott de spanningsboog wel tot het maximaal haalbare uit. Binnen zijn soort staat dit album dan ook wel z’n mannetje, maar mist het net dat stukje magie dat van een licht-experimentele plaat ook een erg goede plaat maakt. Het feit dat Lott wellicht ook te veel nadruk legt op de vorm in plaats van op de inhoud speelt deze plaat ook meer dan eens parten. Al met al is ‘Bones’ echter zeker een prima werkje. Weliswaar niet overdreven memorabel, maar wel degelijk beter dan het gros van wat er binnen de post-elektronica uit komt. En binnen een markt die maand na maand weer wordt overspoeld met nieuwe releases is dat an sich al wel een hele prestatie.

 

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: