Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-06-14 07:00:00 • 12 min lezen

Sonny Landreth – Bound By The Blues

Sonny Landreth – Bound By The Blues

Label: Provogue

Eindoordeel: 9/10

 

 

De traditie van de blues

Of een bluesplaat al dan niet succesvol is hangt vrij stelselmatig af van hoe uniek de lead-gitarist zijn stijl kan laten spreken in het materiaal dat hij vertolkt. De blues heeft een lange traditie waarin haar artiesten bekende standaards coveren en hun eigen stempel trachten te drukken op materiaal dat, in sommige gevallen, zo oud kan zijn als 100 jaar. In die zin heeft de blues veel raakvlakken met de klassieke muziek, alhoewel feel binnen de blues een veel grotere rol speelt dan binnen het traditionele, klassieke genre. Sonny Landreth is geen vreemde als het gaat om de blues en hij kent zijn klassiekers. Als slide-gitarist is hij vrijwel onovertroffen in zijn gebied en alhoewel zijn stem niet zijn sterkte wapen is maakt hij veel, zo niet alles, goed door zijn intrigerende gitaarspel. Een vakman die met alle groten de aarde heeft gespeeld en die niet beperkt is tot één enkele stijl. ‘Bound By The Blues’ is zijn eerste bluesalbum in een hele lange tijd.

 

Uit het toen en van het nu

Landreth’s  nieuwe werk staat bol van de covers. Van Robert Johnson’s ‘Walking Blues’ en ‘Dust My Broom’, Cream’s ‘Key To The Highway’ tot een stompende, vurige versie van Skip James’ ‘Cherry Ball Blues’ om er maar een paar te noemen. Maar hij gooit er ook enkele originele composities tussendoor die beslist niet onder doen voor hun illustere albumgenoten. En die zelfs iets beter smaken omdat er hier wat meer wordt gebroken met de strakke traditie van de traditionals. Het prachtige ‘Where They Will’ is daar een goed voorbeeld van, want hierin mixt Landreth bossa nova met de blues en laat hij dit vergezellen door een prachtige, spookachtige solo die zo uit de Delta lijkt te zijn getrokken. Zo mooi kan blues zijn wanneer het verder kijkt. Ook in het instrumentale eerbetoon aan de onlangs overleden gitaarlegende Johnny Winter, ‘Firebird Blues’, verloochent Landreth zijn klasse niet en roept zijn intense spel beelden op uit de tijd dat de blues nog jong was en de katoenvelden uitgestrekt. ‘Simcoe Street’, tenslotte, is een heerlijke shuffle waarop Landreth en zijn band helemaal de teugels laten vieren in iets wat op de band lijkt te zijn gekwakt in één enkele take.

 

Volstrekt authentiek

‘Authenticiteit’ is waar een goede bluesplaat mee valt of staat. En ‘authenticiteit’ laat Landreth op dit nieuwe album in overvloed horen. Zijn begeleidingsband staat gortdroog en apestrak achter hem te spelen en houdt de muziek diep gegrond in de dorre aarde waardoor Landreth nog meer vrij met zijn spel kan vliegen over het gebied. In zijn handen klinken zelfs de covers als nieuwe composities (met uitzondering van ‘Key To The Highway’ dat domweg, na Clapton, niet meer te overtreffen lijkt) en als je dat als gitarist lukt, dan ben je wel een hele grote. Dit album moet dan ook een labour of love zijn geweest voor Landreth, want er was op zich geen artistieke reden meer voor hem om dit pad (opnieuw) in te slaan. Dat hij dit wel gedaan heeft bewijst dat hij nog niet uitgesproken was over de blues en deze CD is daarvan de treffende akte. Absoluut de beste bluesplaat die ik in lange tijd heb gehoord en een zalvende pleister op de wonde nu B.B. King net het tijdelijke voor het eeuwige heeft verruild. De grote man zal goedkeurend vanaf zijn gouden troon in de wolken op dit album hebben neergekeken en daarna een dikke pret-knipoog richting de hemelbewaarder hebben gegeven.

 

“You can kill me, but you ain’t never gon’ kill the blues, St. Peter”.

 

Hallelujah, brother, amen.

 

 

 

Dynamic Range Value: DR8

Eindoordeel: 9/10

Deel via social media: