Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-10-26 07:00:00 • 9 min lezen

Sound Of Yell - Brocken Spectre

Sound Of Yell – Brocken Spectre

Label: V2

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Stevie Jones

Sound Of Yell is het geesteskind van de Schotse mulit-instrumentalist Stevie Jones die in de afgelopen 20 jaar zijn sporen verdiende als sessiemuzikant voor onder andere Arab Strap en Mark Lanegan. Dit is het eerste project waarvoor hij zelf alle muziek geschreven, gearrangeerd en geproduceerd heeft en waarvoor hij de hulp heeft ingeroepen van diverse, gewaardeerde muzikale vrienden. Sound Of Yell kent dan ook geen vaste bezetting en de line-up kan per concert verschillen: van alleen Jones tot al met al een man of twaalf. Dit laatste aantal muzikanten speelt mee op ‘Brocken Spectre’.

 

Zondagochtend

‘Brocken Spectre’ is echt zo’n zondagochtendplaat. Prettig, folky (en soms jazzy) voorbijkabbelend en vrijwel volkomen instrumentaal. De instrumentatie is divers en bevat van alles; van hurdy gurdy, tot viool, tot blokfluit, tot cello en natuurlijk de basis van akoestische gitaar, piano, drum en bass. Vergelijkingen trekken is vrij lastig, al klinken sommige passages en de manier waarop ze gespeeld worden zondermeer bekend. Er zit iets in van de psychedelische folkmuziek uit de jaren ’60 maar tegelijkertijd staat het atmosferisch vaak niet ver af van een band als Sigur Ros. Terwijl het daar tegelijkertijd weer veel te intiem voor is en het soms aan het rustige werk van een band als Sweet Billy Pilgrim doet denken. Terwijl het daar weer te rootsy voor is. Nathalie Merchant, daar heeft het eigenlijk ook wel wat van weg, maar dan minder uitgesproken. Op die manier beweegt Sound Of Yell toch een beetje in haar eigen universum, zonder strikt genomen te vernieuwen.

 

Een andere plek

De opnamekwaliteit van deze CD is loepzuiver en de instrumenten zijn goed van elkaar gescheiden. Dat geeft je het gevoel alsof de muzikanten letterlijk in je huiskamer staan te spelen. Niet erg, want veel lawaai maken ze niet. Het blijft kalm, prettig en volkomen akoestisch. En toch ook wat anoniem. Na diverse luisterbeurten is het moeilijk om het ene nummer van het andere te onderscheiden en is de impressie die achterblijft er eentje van “erg mooi, maar waar heb ik nu eigenlijk naar geluisterd?”. De thema’s lossen vrijwel meteen op in de lucht nadat ze aan je gepresenteerd zijn. En misschien is dat ook wel de missie van Sound Of Yell: je als luisteraar even, ongemerkt, transporteren naar een andere plek. Zich geen seconde aan je opdringend is ‘Brocken Spectre’ dan ook duidelijk met liefde gespeeld en gemaakt en de ideale plaat voor een moment van bezinning, voor dagdromen, voor even weg van de hectiek van alledag.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: