Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-04-06 07:00:00 • 3 min lezen

Stéphanie Blanchoud - Les Beaux Jours

Stéphanie Blanchoud – Les Beaux Jours

Label: V2

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Internationaal

Het heerlijk dromerige ‘Répends Moi’ opent de tweede volwaardige CD van de Zwitserse chantreuse Stéphanie Blanchoud. Gevestigd in België en zingend in het Engels en in het Frans kunnen we gerust spreken van een meer internationaal geörienteerde dame; iets wat aan haar muziek zondermeer af te leiden valt. Blanchoud heeft duidelijk goed naar Nathalie Merchant geluisterd, zoals in het rootsy ‘A Quoi ça Rime’ mooi te horen is. Hier benadert haar stemgeluid heel dicht dat van haar Amerikaanse invloed, inclusief dat breekbare hese dat we van Merchant zo goed kennen. Maar Blanchoud’s invloeden gaan nog veel verder, zoals de subtiele elektronica in ‘Up And Down’ of de Motown invloeden in ‘Together’.

 

Landschappen

De Belgische zanger Daan duetteert met haar op de single ‘Décor’ dat in de verte wel wat lijkt op het werk van The Kinks behalve dan als de hijgerige stem van Daan haar toespreekt in de brug als was hij Serge Gainsbourg in een krolse bui. Het is een nummer dat eigenlijk helemaal niet zo goed past bij de rest van het materiaal hier. Gelukkig komen we in ‘All Be Fine’ weer in de meer dromerige wateren en lijkt het erop alsof Blanchoud zich op meer Norah Jones-achtig terrein begeeft. Het titelnummer daarentegen klinkt meer als het soort muziek waar Souad Massi in grossiert en laat zich luisteren als een onbezorgde zomerdag in een oude VW Kever door de graanvelden van West-Frankrijk. En zo speelt Blanchoud met sferen en verft ze in lichte kleuren landschappen en beelden met haar stem en met haar muziek waardoor de luisteraar even wordt weggevoerd uit het heden naar andere plekken. Zelfs in een wat meer snelle en “agressieve” track als ‘Mes Bonnes Manières’ is er in geen velden of wegen gif te bekennen en blijft Blanchaud haar prettige, geanimeerde zelf. Maar op haar mooist blijft ze als de muziek weer dat dromerige in gaat. Zoals op het schitterende, bijna Angelo Badalamenti-achtige ‘Sentimentale’ dat zo uit een liefdesscene van Twin Peaks had kunnen komen.

 

Onbekend maakt onbemind

Franstalige pop heeft in Nederland niet echt heel erg veel voeten meer aan de grond tegenwoordig en de kans is dus vrij groot dat dit album geen erg groot publiek zal bereiken. En dat is echt jammer, want liefhebbers van Norah Jones en Nathalie Merchant zullen hier veel, heel veel vinden wat hen bekoort. Blanchaud hoeft zich voor dit werk in ieder geval totaal niet te schamen. Het is met liefde gebracht, geproduceerd en gecomponeerd. Het is een zachtaardig, lichtvoetig werk dat zowel melancholisch, dromerig als luchtig van aard is met een integriteit die in de moderne muziek vaak erg ver te zoeken is. Laat Blanchaud dus je hand nemen en je meevoeren naar haar eigen wonderlijke wereld. Het is een trip die zeer zeker de moeite waard is.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: