Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-04-06 07:00:00 • 4 min lezen

Steve Hackett - Wolflight

Steve Hackett - Wolflight

Label: InsideOut

Eindoordeel: 8/10

 

 

Tragisch lot

Het is het tragische lot van Steve Hackett dat hij alleen nog het nieuws haalt als het in relatie is tot de band die hij een kleine 30 jaar geleden verliet: Genesis. Het is een zwaard dat de man al zijn gehele carrière boven zich heeft hangen en het moet daarom voor hem extra zuur zijn geweest om hem vrijwel compleet genegeerd te zien in de laatstelijk verschenen band-docu ‘Sum Of The Parts’. Zijn recente ‘Genesis-Revisited’ tour was zijn meest succesvolle in decennia en het bijbehorende album was dat eveneens. Je zou bijna vergeten dat de man ook buiten de Genesis-vlag een indrukwekkende solo-catalogus heeft opgebouwd. Dit nieuwe ‘Wolflight’ dient ons daaraan te herinneren en lijkt tevens een poging om ’s mans prog-credentials te rehabiliteren nadat hij jarenlang zijn stinkende best had gedaan om daar juist van weg te geraken.

 

Logisch vervolg

Het album is in zekere zin het logische vervolg op ‘Beyond The Shrouded Horizon’ uit 2011 en in alle zin een voortzetting van de stijl die Hackett vanaf ‘Darktown’ uit 1999 introduceerde. Verwacht hier dus niet het type prog dat Genesis in de jaren ’70 maakte, maar juist het gotische, duistere, romantische en eclectische geluid dat de man inmiddels tot zijn handelsmerk heeft gemaakt. Wat wel iets anders is, is dat het album als geheel wat meer coherent is dan veel van de voorgangers. Inspiratie lijkt te komen uit de klassieke muziek, de folk uit de Balkan en de traditionele muziek uit het Midden-Oosten. Hackett gebruikt ook dienovereenkomstig de daarbij behorende instrumenten, maar het is nog steeds wanneer hij zijn gitaar oppakt dat hij het meeste tot zijn luisteraar spreekt (zoals in het filmische ‘Dust And Dreams’ dat niet alleen in naam veel overeenkomsten vertoont met het gelijknamige Camel album). Sommige van de tracks zijn echte muzikale reizen, zoals ‘Corycian Fire’ en ‘Black Thunder’, waarin de man in twee tracks meer creativiteit aan de dag legt dan menig hedendaagse prog band op een heel album. Andere tracks zijn meer zoals we die maar al te goed kennen van Hackett (‘Love Song To A Vampire’, ‘Earthshine’, ‘The Wheel’s Turning’ en het titelnummer). Niet slecht, hooguit wat overbekend als je Hackett al wat langer volgt.

 

Eerherstel

Mooi ook is afsluiter ‘Heart Song’ dat in de verte wel wat weg heeft van The Beatles en dat voor Hackett’s doen redelijk rechttoe-rechtaan is. Misschien had dit album iets meer van die simpliciteit kunnen gebruiken, al was het maar om het contrast met de muzikale complexiteit wat groter te maken. Ook had het album wellicht wat korter gekund, bijvoorbeeld door ‘The Wheel’s Turning’ en ‘Earthshine’ tot bonus-tracks te degraderen. Het had de impact van dit album als geheel absoluut ten goede gekomen. Dat terzijde is dit ‘Wolflight’ verder een vernuftig album van een begenadigd en veelzijdig artiest die nooit de credits heeft gekregen die hem toekwamen. Hopelijk zorgt dit album voor hem, na 30 jaar ploeteren in de marge, alsnog voor een stukje van dat eerherstel.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: