Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-03-01 07:00:00 • 10 min lezen

Steven Wilson - Hand.Cannot.Erase

Steven Wilson – Hand.Cannot.Erase

Label: Kscope

Eindoordeel: 9/10

 

 

En maar werken

Steven Wilson mag zich gerust één van de hardst werkende persoonlijkheden in de hedendaagse muziek noemen. Naast het uitbrengen van eigen materiaal en het touren daarvan, remixt hij ook nog eens albumklassiekers van bijvoorbeeld King Crimson, XTC, Simple Minds, Tears For Fears en Yes en verleent hij her en der ook nog eens productionele hand-en-spandiensten. De parallellen met Prince en Frank Zappa zijn in die zin niet eens zo gek, omdat ook deze grootheden werkelijk waar niets anders lijken (leken) te doen dan voortdurend bezig zijn met muziek. En dan het liefst zo divers mogelijk omdat hun krankzinnig omvangrijke talent dat nu eenmaal toestond. Wilson’s vierde plaat onder z’n eigen naam komt dan ook koud twee jaar na zijn vorige, het alom bejubelde prog epos ‘The Raven That Refused To Sing’ en heeft menig fan weer smachtend in afwachting gehouden. Laten we dus eens op onderzoek gaan naar wat dit Wunderkind ditmaal voor dis geserveerd heeft voor ons.

 

Waar gaat het dit keer over?

‘Hand.Cannot.Erase’ is weer een conceptalbum geworden waarin thema’s als “vervreemding”, “dood” en “weemoed” de hoofdmoot bepalen. Kenners van de Wilson-catalogus weten dat dit terugkerende thema’s zijn in zijn werk en op dit album worden ze opgehangen aan de kapstok die de documentaire ‘Dreams Of A Life’ is. Een film die het tragische verhaal vertelt van de Britse Joyce Carol Vincent die bijna drie jaar dood in haar Londense appartement lag zonder dat iemand haar ook maar gemist had. Ze werd gevonden toen deurwaarders zich toegang tot de woning verschaften omdat de elektriciteitsrekening maar niet betaald werd. De TV stond nog aan. In tegenstelling tot wat je zou denken, was Vincent echter niet een vergeten oud vrouwtje zonder familie, maar een aantrekkelijke jonge vrouw die nog drie zussen had en een uitgebreide vriendenkring. Wilson trok voor dit album de lijn door naar leven in een grote stad in het algemeen. Waar grote groepen mensen bij elkaar hun bestaan leiden zonder dat er ook maar iets als sociale controle is. En waar je dus, letterlijk, ongemerkt kunt verdwijnen.  

 

Marco Minneman, Nick Beggs, Adam Holzman, Guthrie Govan en Theo Travis namen de instrumentale honneurs, net als op voorganger ‘The Raven’, weer waar en zekeren daarmee af dit hier op dit album op zeer hoog niveau gemusiceerd wordt. Ook iets wat je verwacht bij Wilson, want die omringt zich alleen met het neusje van de zalm als het om muzikanten gaat. Net als Prince. Net als Zappa. Nieuw aan het kleurenpalet dit keer zijn de Israëlische zangeres Ninet Tayeb (die op twee tracks haar indrukwekkende vocale range laat horen), de vertellende stem van Katherine Jenkins,  ex-Zappa drummer Chad Wackerman en ex-XTC gitarist Dave Gregory.

 

De trukendoos

Wat ook net als Prince en Zappa is, is dat Wilson de potentie in zich heeft om de beste plaat ooit gemaakt af te leveren. En net als Prince en Zappa lukt ‘m dat vrijwel elke keer weer bijna. Waar het vrij stelselmatig mis gaat is dat er op elk van zijn albums wel 1 of 2 tracks staan die gebruik maken van “het trucje”. En met “trucje” bedoel ik datgene wat de artiest in kwestie muzikaal het meest eenvoudig afgaat. Bijna iets waar hij naar grijpt als er “even snel een song moet komen”. Luister maar eens naar de track ‘Home Invasion’ en link die terug naar ‘The Holy Drinker’, ‘The Creator Had A Mastertape’, ‘Slave Called Shiver’ en dat soort songs uit Wilson’s back catalogue. Ook opener ‘3 Years Older’ lijdt aan dat euvel. Je hoort er vrijwel aan af dat Wilson hier geen pareltje zweet over heeft gelaten. Hij weet hoe hij dit soort songs moet bouwen en hij zou er desnoods 10 van op een dag kunnen maken, puttend uit z’n bag of tricks. Daar is hij getalenteerd genoeg voor. En dat weet ‘ie.

 

Spanningsbogen

Waarom ik dit aanstip is omdat de rest van het album zo verdomde geniaal is en compleet anders dan wat de man in het verleden gedaan heeft. Het is licht, het is poppy, het is moody, het is catchy en toch klinkt het volstrekt uniek, nieuw en vers. Ik heb met ingehouden adem en het kippenvel metersdik op de armen naar het drieluik ‘Hand. Cannot. Erase’, ‘Perfect Life’ en ‘Routine’ zitten luisteren bijvoorbeeld. Dan komt “het trucje” in ‘Home Invasion’ (en is meteen de spanningsboog verbroken) om vervolgens de genialiteit (en de spanningsboog) weer op te pakken in ‘Regret #9’, ‘Transcience’ en het eerste, hartverscheurende stuk van de epic ‘Ancestral’. Maar wat ‘ie in het tweede, King Crimson-achtige, stuk van diezelfde epic doet, dat kennen we dan weer heel erg goed van ‘m. En hoe complex en muzikaal knap (en zelfs spannend!) het dan ook allemaal is: het past hier niet. Wel op één van z’n drie vorige soloplaten, maar niet hier. Gelukkig hervindt hij zich vervolgens weer in het prachtige ‘Happy Returns/Ascendant Here On’ (laatstgenoemde stuk is feitelijk een reprise van ‘Perfect Life’) maar dan zit je als luisteraar al met het ongemakkelijke gevoel in je maag dat Wilson de bal weer heeft laten liggen. Dat deze plaat voor driekwart zijn magnum opus is en voor één kwart by numbers. Dat Wilson nog een maandje of twee had moeten doorschrijven alvorens de studio in te gaan omdat dit album dan, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, zijn ‘Sign Of The Times’ of ‘Hot Rats’ was geworden. En zou zijn opgenomen in het pantheon der onsterfelijke albums.

 

Frustrerend

Een frustrerende ervaring dus, het luisteren naar dit album. Niet zozeer om wat het is geworden maar juist om wat het had kunnen zijn. Afgezet tegen wat er tegenwoordig aan albums wordt uitgebracht steekt dit ‘Hand.Cannot.Erase’ natuurlijk met kop en schouders boven het gros van de concurrentie uit en mag Wilson zichzelf best feliciteren met de glowing reviews die al overal aan het opduiken zijn. Wie echter ietsje verder kijkt ziet het werk van een rusteloze artiest die nog steeds bezig is zijn volle potentieel als songschrijver te ontwikkelen. Die album naar album meer verkoopt terwijl de algehele tendens is dat er minder albums worden verkocht. Die letterlijk met niets begon in het meest onpopulaire genre dat er op dat moment beschikbaar was en die tegenwoordig een bijna iconische status heeft binnen de gehele muziekwereld. Een man die alle respect verdient die hem tegenwoordig ook wordt toegewuifd. Maar ook een man die nog niet helemaal durft zijn trukendoos onder het bed te schuiven alhoewel zijn vertrouwen wel hoorbaar toe neemt.

 

De dag dat Wilson die doos niet meer nodig heeft is de dag waarop hij zijn absolute en ongeëvenaarde meesterwerk zal maken. ‘Hand. Cannot.Erase’ is dat nog niet, maar wat het wel is, is zijn beste album tot dusver en weer een stevige stap voorwaarts in de goede richting.

 

Hij komt er wel. Uiteindelijk.

 

 

Eindoordeel: 9/10

Deel via social media: