Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-10-16 07:00:00 • 12 min lezen

Stiv Cantarelli And The Silent Strangers – Banks Of The Lea

Stiv Cantarelli And The Silent Strangers – Banks Of The Lea

Label: Stovepony Records

Eindoordeel: 8/10

 

 

Italiaanse garage

Sommige combinaties verwacht je als recensent niet op je mat te krijgen. Italiaanse garage-rock bijvoorbeeld, geschoeid op een leest van John Spencer Blues Explosion, 16 Horsepower en, soms, oude Roxy Music. Maar dat is wel wat dit tweede album van Stiv Cantarelli en zijn Silent Strangers is. Cantarelli oogstte in zijn thuisland bekendheid als frontman van de alt country band Satellite Inn en slechts in de verte hoor je daarvan wat echo’s, zoals in een track als ‘Sasha’. Over het algemeen zit de duvel Cantarelli en co. echter danig op de hielen gedurende de looptijd van deze CD. En de duvel heeft niet veel goeds in de zin.

 

Geen verlossing

 ‘Banks Of The Lea’ is niet van deze tijd en is misschien daarom wel een aangenaam, warm bad. Dit is het geluid van mannen in zwarte pakken, van bloed-zweet-en-tranen en van kleine, achteraf concertzaaltjes waar het zweterig, broeierig en veel te warm is. Italiaans van karakter is deze muziek bepaald niet. Dit is het geluid van de blues, uit de diepste krochten van de Amerikaanse delta, maar dan door de meat grinder gehaald en met Shane MacGowen van The Pogues op vocalen. Als een bezwerende dominee, streng in de leer, loodst Cantarelli zijn band door de moerassen heen naar een plek waar geen enkele verlossing te vinden is. Voor hoop of opbeurende woorden moet je hier niet zijn.

 

Aangenaam verrast

Ik ging zonder enig beeld deze CD in en was aangenaam verrast door het gebodene. Cantarelli en de zijnen starten de plaat in volle vaart en nemen gaandeweg steeds iets meer gas terug om uiteindelijk in het afsluitende drieluik ‘Soul Seller’, ‘Leaving Blues’ en ‘Before I Do’ de luisteraar bijna te hypnotiseren. Wat ook bijzonder is, is de toevoeging van de saxofoon die, in combinatie met het bijna psychedelische gitaarspel van Roberto Villa, een extra dimensie geeft aan wat an sich platgetreden paden hadden kunnen zijn. Mede hierdoor stijgt ‘Banks Of The Lea’ boven haar genre genoten uit als zijnde niet een uniek maar wel een uiterst intens en vernuftig werkje. En zonder enige zwakke broeder tussen de 10 tracks hier is dit een pertinente aanrader voor een ieder die z’n rock het liefst smerig, vuig, broeierig en doordrenkt met moeraswater opgediend krijgt.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: