Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-05-25 07:00:00 • 11 min lezen

Sweet Billy Pilgrim - Motorcade Amnesiacs

Sweet Billy Pilgrim – Motorcade Amnesiacs

Label: Kscope

Eindoordeel: 9/10

 

 

Bejubeld maar onverkocht

Eén van de meer originele acts die het afgelopen decennium ten tonele verscheen, is het Britse Sweet Billy Pilgrim. Ooit “opgegroeid” op het Samadhi Sound label van David Sylvian is het geesteskind van de begiftigde Tim Elsenburg nu verhuisd naar het meer progressief geörienteerde Kscope. Niet dat SBP veel te maken heeft met het gros van de acts die daar een thuis hebben gevonden overigens (No-Man, Katatonia, Pineapple Thief, Anathema et al), maar vanwege het avontuurlijke karakter van de muziek van de band wellicht ook niet een hele onlogische keuze. Voorganger ‘Crown And Treaty’ werd (terecht) alom bejubeld door de internationale pers, maar die lof toezwaaiingen vertaalden zich nu niet bepaald in recordverkopen en massa-adoratie. Eén van de reden waarom Elsenburg sterk met de gedachte speelde de pijp maar aan Maarten te geven. Gelukkig besliste hij anders en kunnen we nu, drie jaar na ‘Crown And Treaty’, genieten van de opvolger.

 

Wars van stijlen stijlvast zijn

‘Motorcade Amnesiacs’ is een heel ander beest dan zijn voorganger. Wat met name opvalt is de toegankelijkheid van de muziek hier. Met uitzondering van het complexere ‘Ffw To The Freeze Frame’ is elke track vrijwel een instant single en is het album als geheel eigenlijk in één keer enorm goed te behappen. Dit echter zonder hetgeen SBP zo uniek maakte uit het oog te verliezen, want de band heeft nog steeds een sound die niet met veel bands te vergelijken valt. Eisenberg noemt zelf Prebaf Sprout en QOTSA als voorbeelden in de bio, maar daarmee doet hij de breedte van de muziek hier ernstig tekort. ‘Slingshot Grin’ klinkt bijvoorbeeld als iets wat ook een groep als Blackstreet (ja, de hiphoppers) had kunnen maken vanwege de sterke urban groove die dan overigens wel weer hand in hand mag gaan met een progressieve rock-achtige opbouw vanaf de chorus waaraan zelfs een trombone en een strijker ensemble mogen meedoen. En, net als bij een band als Mew, werkt dat hier gewoon.  Sowieso speelt SBP met verschillende muziekstijlen op dit album en gaat het moeiteloos van The Mama’s & Papa’s (in ‘Tyrekickers’) naar Mark Ronson (in ‘Just Above Midtown’) en van Radiohead (in ‘Burn Before Reading’) naar Beth Hart (in ‘We Just Did What Happened But Nobody Came; met een knipoog naar de titel van SBP’s tweede album). Maar ook country, singer-songwriter, pure pop, blues en (natuurlijk) een toefje prog komen voorbij.

 

Een viering van de muziek

En zo is ‘Motorcade Amnesiacs’ niet zozeer ‘de volgende SBP’ maar eerder een viering van muziek in de breedste zin des woords. Een ontzettend mooi album dat bij meerdere luisterbeurten alleen maar meer duidelijk maakt hoe moeiteloos alles klinkt en hoe vreselijk goed doordacht alles tegelijkertijd is. Ook overtreft deze CD in vrijwel alles z’n drie voorgangers en dat is des te meer bijzonder omdat dit album bijna niet het levenslicht gezien had. Het is dan ook te hopen dat het grote publiek ditmaal wel toehapt en zich laat vergasten op de uiterst smakelijke dis die SBP ons hier voorschotelt. Eén van de meer muzikale albums dit jaar en eigenlijk een album dat je niet mag missen als je kunt genieten van nieuwsgierige muzikanten op compositorische ontdekkingsreis. Onmogelijk vast te pinnen op een enkele stijl lijkt SBP met ‘Motorcade Amnesiacs’ haar best-zittende vorm te hebben gevonden. Zie daar nog maar eens om te komen anno 2015!

 

Hulde! Niets minder dan.

 

 

Eindoordeel: 9/10

Deel via social media: