Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-07-25 07:00:00 • 6 min lezen

Symphony X - Underworld

Symphony X - Underworld

Label: Nuclear Blast

Eindoordeel: 8/10

 

 

Er de tijd voor nemen

Symphony X mastermind en lead gitarist Michael Romeo heeft voor ‘Underworld’ z’n tijd genomen. Nadat zijn band vanaf ‘The Divine Wings Of Tragedy’ album na album steeds beter in haar jasje kwam te zitten, leverde ze in 2010 met ‘Paradise Lost’ haar absolute magnum opus af. Een plaat die nog steeds mag worden gezien als een absolute genreklassieker en waarop, tot aan de dag van vandaag, nog geen enkele sleet is komen te zitten. Opvolger ‘Iconoclast’ was in veel opzichten een tegenvaller omdat ze wel heel erg klonk als een verzameling overgebleven en gerecyclede riffs van ‘Paradise Lost’. Artistiek, zo leek het, had Symphony X de top van haar kunnen bereikt in 2010 en had ze eigenlijk geen flauw idee hoe nu verder nog te ontwikkelen. Dat Romeo de tijd nam voor dit nieuwe album was dus ook volkomen te begrijpen en deed hopen dat hij en de zijnen hun best deden een nieuwe weg voor zichzelf te vinden. Maar is die er met ‘Underworld’ ook gekomen?

 

Drie keer is scheepsrecht

Het is geen overstatement om te stellen dat de nieuwe Symphony X bepaald niet beklijft bij een eerste luisterbeurt. Er is weer een “overture”, Romeo haalt nog steeds dezelfde trucjes uit op z’n gitaar, drummer Jason Rullo knikkert er weer de ene blastbeat na de andere uit en toetsenist Michael Pinella speelt nog steeds tweede viool met z’n “orkest in een doosje”. Bassist Michael Lepond verzuipt sowieso gewoontegetrouw weer volkomen in de mix. Maar geef ‘Underworld’ een aantal luisterbeurten extra en het album verandert wat. Niet in de zin dat er een compleet nieuwe wereld voor je open gaat, maar de melodiefactor gaat meer spelen en pas dan komt naar voren hoeveel sterker de refreinen hier zijn vergeleken met voorganger ‘Iconoclast’. Ook is meesterzanger Russell Allen, die op de voorgaande drie albums een steeds meer agressieve stijl van zingen hanteerde, weer teruggegaan naar een meer cleane manier van zingen. In een track als ‘Nevermore’ past dat misschien wat minder, maar in alle andere tracks is dat echt een aanwinst.

 

De kunst van de 180 graden draai

En zo verandert een ronduit irritant en teleurstellend album na een keer of vier luisteren in een plaat die eigenlijk heel erg goed uit de verf is gekomen. Het heeft nog steeds de ballen van het Symphony X dat ‘Paradise Lost’ maakte, maar ook even goed de melodische kracht van een album als ‘V – The New Mythology Suite’. Op de keper is ‘Underworld’ dan ook een hybride van die twee werelden waar hier en daar bekende thema’s voorbij komen (‘Swansong’ lijkt wel heel erg veel op ‘Paradise Lost’ bijvoorbeeld) maar waar ook, zij het voorzichtig, nieuwe paden worden betreden. Zoals in de afsluiter ‘Legend’ waar met name Allen zich zangtechnisch van een kant laat horen die we nog niet zo goed van hem kennen. Erg, erg mooi. Hopelijk volgen de andere leden van de band snel met die transitie, want zij zitten nog steeds muurvast in hun eigen stijl en dat, zo lijkt, hindert de progressie van Symphony X naar het volgende level nog het meest. ‘Underworld’ is weliswaar een uitstekende revanche op ‘Iconoclast’ en zal zijn weg naar de harten van menig fan absoluut weten te vinden, maar het gevoel blijft knagen dat de componist Romeo en de zanger Allen hun eigen band steeds meer aan het ontgroeien zijn. Met ‘Underworld’ als knappe consolidatie van alles wat Symphony X 2.0 in haar tijd heeft gedaan lijkt de tijd dan ook rijp om de volgende stap te zetten. Weg uit de onderwereld en op weg naar het licht.

 

 

Dynamic Range Value: DR5

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: