Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-07-21 07:00:00 • 3 min lezen

Tame Impala - Currents

Tame Impala - Currents

Label: Modular Records

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Het moederschip

Eerder dit jaar bracht de Tame Impala-offshoot Pond haar album ‘Man It Feels Like Space Again’ uit en dat was er eentje voor de boeken. Psychedelica die nog net zo relevant klonk als dat ze dat vier decennia geleden deed, juist omdat het de kloof van verleden naar heden zo passend en origineel wist te overbruggen. Het moederschip kon natuurlijk niet achterblijven en daarom is er nu ‘Currents’ waarop achterblijver Kevin Parker en de zijnen laten horen waarom ze zo’n uniek gezelschap zijn. Opener ‘Let It Happen’ met z’n dansbare Daft Punk en kleurrijke Beatles-invloeden knalt er meteen lekker in met z’n bijna acht minuten durende speelduur en lijkt een statement of intent. Maar Parker lijkt niet content met het doen van slechts één trucje en daarom vliegt hij op de rest van het album weer hele andere kanten op. ‘Currents’, zo lijkt, is van plan om z’n naam alle eer aan te doen.

 

Het leven op beide planeten

Zeker omdat Parker de productie op zowel de plaat van Pond als die van z’n eigen band voor rekening nam is het niet erg lastig om vergelijkingen te trekken tussen beide albums. En die vergelijkingen zijn niet geheel en al onterecht. ‘Yes I’m Changing’, ‘Reality In Motion’ en ‘Past Life’ klinken als iets wat ook op de plaat van Pond had kunnen staan en zo zijn er meer momenten waarop het lastig is het ene werk van het andere te onderscheiden. De muziek van Pond klinkt hooguit meer dynamisch, want Parker schroeft het tempo na de funky opener van ‘Currents’ meteen danig omlaag en begeeft zich in het terrein van de tekstuele introspectie; iets waar Pond niet zo heel veel last van leek te hebben. Pas bij ‘The Less I Know The Better’ komt de band weer in een swing terecht met een heerlijke, catchy bass-groove die na één keer horen meteen rotsvast in je hoofd verankerd zit. Had op de laatste van Mark Ronson zeker niet misstaan en is ook hier een graag geziene gast. ‘Disciples’ heeft diezelfde potentie, maar wordt na een veel te korte 1:48m ruw weggedraaid om onverklaarbare redenen en gaat over in de slow groove van ‘Cause I’m A Man’ die zich, zowel kwetsbaar als stoer, moeiteloos in je oorschelp nestelt. Afsluiter ‘New Person Same Old Mistakes’ is er ook zo eentje en eindigt de plaat op passende wijze. Meer van dit was oh zo welkom geweest.

 

De Death Match

Want ‘Currents’ heeft het juk van de introspectie zwaar om z’n nek hangen. De keren dat de band daarvan loskomt is het meteen erg goed, maar vaker voelt het zwaarder op de hand dan strikt noodzakelijk was geweest. Een beetje gitaar hier en een beetje meer lol daar had absoluut geen kwaad gekund. In plaats daarvan leunt het werk meer op de mid-tempo beat, de orkestraties en de verdrietige, hoge stem van Parker en, alhoewel daar niets mis mee is, heeft zijn band veel meer in huis dan dat. Drie van hen spelen in Pond immers en het is duidelijk dat daar de pret te zoeken is, want ‘Currents’ is met name het vehikel voor het verdriet van Parker zo lijkt. Dat levert een aantal schitterende momenten op maar ook een aantal plekken die wellicht beter in de oefenruimte hadden kunnen blijven. In de death match tussen ‘Man It Feels Like Space Again’ en ‘Currents’ is eerstgenoemde dan ook de gedoodverfde artistieke winnaar terwijl laatstgenoemde het grote publiek moeiteloos zal weten te vinden. Zulks is het leven. ‘Currents’ is, op zichzelf staand, overigens een prima plaat in z’n soort. Het gevoel dat achterblijft is gewoon dat ‘ie zoveel beter had kunnen zijn.

 

 

 

Dynamic Range Value: DR5

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: