Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-19 07:00:00 • 11 min lezen

Ted Poley – Beyond The Fade

Ted Poley – Beyond The Fade

Label: Frontiers

Eindoordeel: 7/10

 

 

Een echte ADV

Hm, we hebben hier weer een echte “Alessandro Del Vecchio”. U kent ‘m wel: de muzikale hofleverancier van veel acts op het Frontiers-label. Dit keer heeft hij Danger Danger zanger Ted Poley zijn melodische rock kerker in weten te lokken om een tiental liedjes van zijn hand luister bij te zetten. Zoals u zou verwachten levert dat een album op dat volkomen niet van deze tijd is en dat is dan ook precies zoals Del Vecchio ze graag hoort en maakt. Schijt hebben aan trends en gewoon doen alsof het nog 1986 is. ‘Beyond The Fade’ past dan ook volledig in het rijtje albums waar onze Alessandro z’n naam onder heeft staan en het is dat Poley zo’n karakteristieke stem heeft anders was deze CD wat roemloos ten onder gegaan aan de anonimiteit. Nee, dan was het recente album van zijn oude DD-collega’s (onder de ‘The Defiants’-vlag) toch een stukje meer uitdagend of in ieder geval meer authentiek klinkend.

 

Stijlvast

Frontiers-diva Issa mag opduiken in het duet ‘The Perfect Crime’ dat net zo goed op haar eigen plaat had kunnen staan. Ook “een echte Del Vecchio” overigens. Het is af en toe wat lastig om ze van elkaar te onderscheiden omdat de man nogal, ehm, stijlvast is in zijn manier van componeren. De track klinkt best o.k. trouwens hoor, alleen niet bijster opvallend. Vluchtig zelfs, zoals veel van de muziek op dit album. Het kabbelt prettig je ene oor in om vervolgens via het andere oor weer de vergetelheid in te verdwijnen. Het muzikale equivalent van een Big Mac zeg maar, maar dan zonder de bijbehorende zuurbrand of het zware gevoel op de maag. Nee, Del Vecchio houdt ook met Poley aan het roer de muziek lichtvoetig. ‘Higher’ en ‘Won’t See Me Crying’ zijn daar goede voorbeelden van. Lekker uptempo, catchy op exact de juiste manier maar oh zo flinterdun. Ik vraag me zelfs af of dit hits zouden zijn geweest in de tijd dat Tiffany nog dacht dat zij en haar vriendje alleen waren en Debbie Gibson een dwaze hartslag van haar eigen ongeluk betichtte.

 

Voor het publiek

Er moet een publiek zijn voor muziek als deze anders was Frontiers wel opgehouden met het uitbrengen ervan. En het is ook zeker niet slecht, maar ademloos voor de speakers laten zitten doet het evenmin. Aan het einde van de plaat was ik eigenlijk alweer vergeten hoe veel van de nummers ook alweer gingen en bleef alleen het gevoel hangen dat het “een aangename ervaring” was geweest. Meestal is dat niet een heel erg goed teken, want je wilt dat muziek je dieper in je onderbuik raakt. Dat het een sterke emotie in je oproept. Dat alles laten Poley en Del Vecchio achterwege waardoor ‘Beyond The Fade’ MOR-fast food is geworden voor zij die hun maandelijkse fix aan surrogaat 80’s nostalgie benodigen. Want dat is dit, als we echt heel erg eerlijk zijn. Ik ga ook niet zeggen dat een zanger van het kaliber Poley beter verdient, want zo opzienbarend is zijn voordracht hier nu ook weer niet. Dus, al met al, geen speciale reden om meteen naar de platenzaak te rennen en het laatste aanwezige exemplaar van ‘Beyond The Fade’ voor de neus van een hongerige klant weg te grissen. Deze CD is het product van vakmanschap, niet van bezieling.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: