Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-06-10 07:00:00 • 12 min lezen

Tesla - Simplicity

Tesla - Simplicity

Label: Frontiers

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Glory Days

We vergeten het wel eens (of we drukken het weg), maar in de jaren '80, toen hair metal hoogtij vierde, was je als man pas echt een sekssymbool als je eruitzag als een kruising tussen een opgedofte paspop en een gewasdroogde poedel. In een spandex broek met sportsokken en witte Dutchies, terwijl je kapsel eruit zag alsof het in de magnetron geëxplodeerd was. En uiteraard was je make-up doos groter dan die van je vriendin. Sinds die tijd hebben we alweer de houthakker, de alto, de metroman en de oerman doorlopen in onze queeste aantrekkelijk te zijn voor het vrouwelijke geslacht, maar op geen van die uitingen ligt zo'n negatief stigma als op de barbiepopman en zijn bijbehorende muziek. En eigenlijk is dat best jammer, want juist die muziek was helemaal zo slecht nog niet.

 

Aerosmith

Ook Tesla ontstond in die haarlakvolle tijd, al was dit bandje altijd al wat anders dan het gros van de Sunset Strip Bands. Wat minder glam en wat meer ruw, niet in de laatste plaats vanwege het kenmerkende stemgeluid van zanger Jeff Keith dat in de verte wel wat weg heeft van Aerosmith-zanger Steven Tyler, maar dan met een vleugje helium. Ook muzikaal heeft Tesla absoluut connecties met diezelfde band.

 

De inhoud van de spuitbus

Maar hoe relevant is Tesla's zevende, 'Simplicity', in een tijd waarin zelfs poedels hun haar strak gestyled dragen? In opener 'MP3' lamenteert Keith de degradatie van muziekbelevenis door de opkomst van gecomprimeerde muziekbestanden die het audiofiele genot van die oude LP's hebben vervangen (de ironie wil dat de platenmaatschappij haar review copy overigens doodleuk in mp3 op mijn virtuele deurmat afleverde). Waar dit nummer lijdt onder een wat zeikerig, rootsy rockend deuntje, doet opvolger 'Ricochet' betere zaken door simpelweg meer catchy te zijn. 'Cross My Heart' is lekker bluesy op een soort van Black Crowes-achtige manier. De ballads 'Honestly' en 'Other Than Me', 'Burnout To Fade', 'Life Is A River' klinken alsof ze zo zijn weggelopen van een van de latere Aerosmith albums, maar dan zonder alle orkestrale bombast die deze band er nogal eens neigt onder te plakken. 'Flip Side!' klinkt als een wat bizarre mix van Black Sabbath ten tijde van 'Technical Ecstacy' en het akoestische gitaarspel van  Black Label Society en wordt, met uitzondering van de Sabbath-riff, nergens echt heel spannend. 'Break Of Dawn' neigt muzikaal wat naar een snellere Alice In Chains maar dan met een soort van AOR-achtige chorus en bridge.

 

Productie

'Simplicity' is met z'n veertien nummers duidelijk aan de te lange kant en had zondermeer baat gehad bij het delegeren van ten minste vier of vijf van de albumtracks tracks naar de archieven. Hier en daar slaat de eenvormigheid namelijk nog wel eens toe en slepen de nummers zich wat voort. Ook het ontbreken van echt memorabele licks of refreinen maakt van 'Simplicity' een wat lastige plaat. Lastig omdat het niet een slechte plaat is en ook niet eentje die op routine gemaakt lijkt te zijn gemaakt, maar wel een plaat die slechts sporadisch vlamt. De gortdroge mix van engineer Michael Wagener is hier zeker voor significant stuk debet aan overigens, want met een vetter geluid hadden tracks als 'Sympathy' en 'Time Bomb' echt wel de pan uit kunnen rocken. Nu klinken ze een beetje als boze monsters in te kleine kooien in plaats van koningen van de jungle. Of komt ook dit alles door de mp3 kwaliteit van het geluid (om de cirkel weer rond te maken)?

 

Tesla's zevende is mede door deze zaken een bron van onvervuld potentieel geworden. Niet een sterke plaat, niet een zwakke plaat, nee, erger: een plaat.

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: