Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-09-19 07:00:00 • 6 min lezen

TesseracT - Polaris

TesseracT - Polaris

Label: Kscope

Eindoordeel: 7/10

 

 

Het genre

Ah, prog metal. Dat genre waarin muzikanten er lustig op los masturberen in een mix van ongelooflijk complexe muzikale passages, onmogelijke maatsoorten en een chronisch gebrek aan deviatie van het template dat bands als Watchtower, Fates Warning, Dream Theater en Tool eind jaren ’80 / begin jaren ’90 op de landkaart zetten. Of waaraan een band als Oceansize in het nieuwe millennium nog zoveel nieuwe klankkleuren toevoegde. Het is daarom zo bijzonder dat het juist in het genre, dat ooit te boek stond als het summum van innovatie en vernuft, krioelt van de ongelooflijk goede instrumentalisten die op de één of andere manier compositorisch maar niet uit het verankerde stramien weten te breken. Zo ook niet het Britse TesseracT, dat weliswaar nog een snufje djent door de mix mengt,  maar dat voor de rest exact doet wat je er van zou verwachten. Voor complete legioenen van fans die dit ook niet anders zouden willen is dit ‘Polaris’ daardoor een geschenk uit de hemel. Voor een ieder die de hoop blijft houden dat jong talent voldoende andere invloeden heeft weten te absorberen om door de betonnen genremuren heen te breken, toch ietwat van een teleurstelling.

 

Van veelbelovend naar veel-belovend

Zoals andere bands vaak gezeik hebben met drummers, zo is er bij TesseracT om de haverklap gezeur met zangers. Ashe O’Hara, die de boel op voorganger ‘Altered State’ nog volzong heeft het veld geruimd voor de terugkerende Dan Tompkins die op ‘Polaris’ maar geen stempel weet te drukken met z’n indrukwekkende bereik en nul stemtechnisch karakter. Datzelfde geldt overigens voor de muziek zelf die op de één of andere manier maar niet wil vlammen. Dat is deels de schuld van de nogal wollige productie, maar komt ook zeker doordat de nummers maar niet los willen breken uit formularisch klinkende opbouwsels. Waar TesseracT ooit begon als een veelbelovend ensemble lijkt men inmiddels het kunstje volkomen eigen en content om hier niet meer van af te wijken. Er zijn punten waar het zelfs iets te veel tegen easy listening aanschurkt zoals in het zeurderige ‘Tourniquet’ waar de stem van Tompkins volkomen begraven is in de mix. In een track als ‘Utopia’ klinkt het allemaal wel spannender, maar bouwt het op naar een climax die op de één of andere manier maar niet bevredigend wordt bereikt. Beter zijn het melancholieke ‘Phoenix’ en het ronduit spannende ‘Cages’ waarin Tompkins, TesseracT en productie wel allemaal samen komen waardoor meteen de beste nummers van de plaat ontstaan.

 

Veilig

Maar toch blijft de indruk na het beluisteren van dit werk dat het allemaal toch wel erg safe is. Het spettert maar niet en als het uitbarst voelt het wat obligaat en, wel, by numbers. De band heeft in het verleden bewezen wel degelijk tot sterkere dingen in staat te zijn dus waarom men op dit album alleen maar consolideert blijft iets van een raadsel. Zoals gezegd zullen fans die eigenlijk niet willen dat de band verandert erg veel van hun gading vinden hier. Een ieder die echter juist naar dit genre kijkt omdat men er progressie van verwacht komt andermaal bedrogen uit. TesseracT lijkt tevreden om op haar lauweren te rusten en om te doen waarin ze zichzelf inmiddels heeft bekwaamd. Dat er wel degelijk meer leven in zit bewijst met name ‘Cages’, maar voor een band van dit kaliber is dat simpelweg niet voldoende. Wat rest is de indruk dat ‘Polaris’ aan alle kanten klopt, prima klinkt, an sich helemaal geen slechte plaat is, maar dat de standaarden inmiddels zo belachelijk hoog liggen dat de weg terug automatisch de verkeerde weg is. De hoop blijft echter dat de heren, na het zetten van deze pas op de plaats, de weg voorwaarts weer zullen weten te vinden en dat de opvolger weer voor ware, muzikale bevrediging zal zorgen. ‘Polaris’ is nu te veel Big Mac en te weinig haute cuisine en, tja, adel verplicht nu eenmaal.

 

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: