Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2014-06-18 07:00:00 • 12 min lezen

The Black Keys - Turn Blue

Label: Nonesuch/Warner Music 

Eindoordeel: 9

 

 

The Black Keys drukten op de hoes van El Camino uit 2011 nog een sticker met de tekst “Play It Loud”. De nadruk op “loud” is bij Turn Blue wat minder maar het achtste album van deze rockformatie neemt ons mee in een volgende muzikale dimensie van The Black Keys.  

Succes met Brothers en El Camino Zanger/gitarist Dan Auerbach en drummer Patrick Carney vormen The Black Keys. Afkomstig uit Akron, Ohio kruisten de paden van beide muzikanten elkaar na Highschool. Na het opnemen van een demo komt er in 2002 een debuutalbum. Spannende, ietwat rauwe garagerock is het handelsmerk. De jaren daarna ontwikkelen ze zich verder en met Brothers uit 2010 en El Camino uit 2011 breken ze definitief door met hun typische geluid en zijn menigmaal als hoofdact op diverse podia te bewonderen. Op hun laatste album Turn Blue worden ze door diverse andere muzikanten bijgestaan en dit album kwam wederom tot stand door de samenwerking met producer Danger Mouse (Brian Burton); die samenwerking duurt overigens al een aantal jaren en is zo intens dat we kunnen stellen dat hij eigenlijk ook deel uit maakt van The Black Keys.  

Gevestigde orde De beide heren horen inmiddels tot de gevestigde orde. Ze hebben dat onder meer te danken aan het succes van de afgelopen beide albums waarmee ze ook zes Grammy’s in de wacht sleepten waaronder “Best Rock Song”. Ze hebben inmiddels ook voldoende zelfvertrouwen om een nieuw album uit te brengen waarin ze laten horen weer doorgegroeid te zijn en in een nieuwe fase te zijn beland. De wat rauwe, staccato gespeelde garagerock wordt hier en daar losgelaten en er is meer ruimte voor details, franje, riffjes en muzikale experimentjes zonder de eigen identiteit te verloochenen. En dat is knap. Je moet het maar durven, een opener van bijna 7 minuten die na het instrumentale intro prima opgebouwd wordt tot een nummer dat je doet terugdenken aan de rockmuziek uit vervlogen jaren. Prachtig, intens gitaarwerk á la Led Zeppelin en het creëren van sfeer á la Genesis of Pink Floyd.  

Turn Blue heeft voor Auerbach een emotionele lading Het album blijft je verrassen na die overweldigende opener. Bij ‘In Time’ geven de zware blazers het gitaarwerk van Auerbach een vleugje soul mee en ‘Waiting On Words’ is zelfs doorspekt met soulinvloeden en Auerbach laat hier zijn hoge falsetstem horen. Titelsong ‘Turn Blue’ is ietwat psychedelisch maar beide heren weten het toch spannend te houden. Bij de aanstekelijk klinkende single ‘Fever’ vormt het prima drumwerk van Carney daarentegen weer de basis. ‘Year Of Mouse’ komt vervolgens weer dicht bij het geluid van de voorgaande albums; superstrak klinkende drums met de nodige gitaren en dat typische stemgeluid van Auerbach. Zo is het hele album erg variërend en hebben de teksten vaak een emotionele lading. Auerbach heeft het afgelopen jaar een niet al te prettig verlopen scheiding achter de rug, inclusief een zelfmoordpoging van zijn ex-echtgenote. Auerbach zingt bijvoorbeeld : “When The Music Is Done And All The Light Are Low, I Will Remember The Times When Love Would Really Glow”. Om daar in de rockballad ‘In Our Prime’ aan toe te voegen: “We Made Our Mark When We Were In Our Prime, The House It Burned, But Nothing There Was Mine”. Bij afsluiter ‘Gotta Get Away’ kunnen de parallellen met The Rolling Stones niet wegblijven.  

Eindoordeel Turn Blue is tot stand gekomen tijdens een voor Auerbach toch wel emotionele periode en levert dus een nieuwe dimensie en klankkleur van The Black Keys op. Toch is Turn Blue een onvervalst Black Keys-album geworden en is het een volgende stap in de muzikale carrière van de heren. Er wordt nergens verzaakt en alle elf nummers staan garant voor hoge kwaliteit. Het album voldoet dus aan altijd aanwezig hoge verwachtingen en het geluid mag nog steeds op “loud”. Veel luisterplezier.

Deel via social media: