Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-28 07:00:00 • 4 min lezen

The Chikitas – Wrong Motel

Chikitas – Wrong Motel

Label: Deepdive

Eindoordeel: 4,5/10

 

 

La Suisse

We kennen Zwitserland natuurlijk met name vanwege de prachtige hooggebergten, de klaterende meren, de zalige chocola, de romige kazen en het bankgeheim. Maar wie dacht dat de Zwitsers qua muziek niet verder komen dan op zondagochtend een beetje in een lederhose jodelen tussen de grazende koeien staat een verrassing te wachten met dit derde album van het duo The Chikitas. Dit heeft namelijk niets met alpenmuziek of schlager te maken: dit is pure garagerock. En, om dan maar meteen heel eerlijk te zijn: geen hele beste. Waar het genre sowieso nogal kampt met verschijnselen van metaalmoeheid, gooien de dames van The Chikitas er nog een schepje bovenop door van dit veertig minuten durende ‘Wrong Motel’ een ware uitputtingsslag te maken. Sterke refreinen opsporen hier is als het zoeken naar spijkers op laag water en slechts een hele enkele keer komt er iets voorbij waarvan je hoopt dat de meiden er wat dieper in zullen duiken, maar helaas. Dit is vooral veel geschreeuw en erg weinig wol.

 

Waarom?

En dat zou misschien nog te vergeven zijn wanneer dit een debuut was geweest, maar zoals gezegd hebben de dames er al twee volwaardige albums opzitten. Van enige vorm van muzikale volwassen-wording is echter in de verste verte geen sprake en op haar best klinkt het duo als een jamsessie tussen Pussy Riot en Fu Manchu, maar dan op een bodem van aangebrande hachee. Opener ‘Robot Stop’ is uit die pot nog best te pruimen, maar vanaf nummer twee (‘Big Fig Wasp’) vliegt het geheel meteen al grondig uit de bocht, niet in de laatste plaats vanwege het vaak wel erg geforceerd agressief klinkende stemgeluid van zangeres/gitariste Lynn Marin (die, wanneer ze haar stem beter gebruikt, wel degelijk een uitstekend zangeres blijkt te zijn) maar ook vanwege het compleet ontbreken van memorabele licks. Van songs als ‘Lilith’ en ‘Sucker Creep’ vraag je je bijvoorbeeld af wat men hier toch mee wilde bereiken, want die klinken beide alsof ze met de wielen compleet vast in de modder zitten. Het middelmatige ‘Oh Greed’ kent dan tenminste nog een erg spannend tussenstuk met orgel, al gaat de rest van de song muzikaal echt helemaal nergens over.

 

Geen nieuwe export

En dat kenmerkt dit album als geheel. Er weerklinkt een soort van kinderlijke naïviteit in door die meer past bij een groepje twaalfjarige beginnelingen in de schuur van Ome Jürgen dan bij een band die zelfs nog op Noorderslag (editie 2015) heeft mogen staan. Ook het op kracht zingen van Marin (in bijvoorbeeld ‘Like A Cheetah’) begint snel op de zenuwen te werken en ontketent een ietwat ongezond en gewelddadig verlangen bij uw recensent om die vrouw een zaterdageditie in de mond te duwen opdat ze haar klep maar houdt. Dat kan simpelweg niet de bedoeling zijn geweest. Het verklaart echter wel waarom, na drie albums, de lijst met tourdata van de dames nu niet bepaald tot aan de nok toe gevuld is en waarom Mpodia (voor zover ik kan zien) het enige niet Duitstalige e-zine is dat dit album in de katernen heeft  opgenomen. Binnen een markt waar met enige regelmaat lo-fi garagerock albums verschijnen is ‘Wrong Motel’ dan ook niet bepaald de cream of the crop. Qua spel, overtuiging en gedrevenheid zit het overigens wel geramd en de meiden beheersen hun instrumenten verder uitstekend, maar als dit album één ding bewijst dan is het wel dat het in de alpenhut een stuk beter toeven is dan in de stadsgarage.

 

Proceed with extreme caution, derhalve.

 

Eindoordeel: 4,5/10

Deel via social media: