Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-09-20 07:00:00 • 3 min lezen

The Dead South - Good Company

The Dead South – Good Company

Label: Suburban

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Met wat verbeelding

Met een beetje verbeelding is het niet zo lastig om je in te denken hoe de Kings Of Leon op een goede dag besloten hun versterkers aan de wilgen te hangen en het eens over een andere instrumentale boeg te gaan gooien. Weg met de gitaren en laat de banjo’s maar komen. Weg met misantropische liederen over hoe je geslacht in de brand staat en terug naar de basis van hoe je een blik bonen open maakt met een zakmes. Weg van de grote arena’s en terug naar de stal. Vanaf daar is het een klein bruggetje naar het album ‘Good Company’ van het Canadese The Dead South. De stem van zanger Daniel Kenyon lijkt namelijk akelig veel op die van de Kings’ Caleb Followill. Misschien met ietsje meer pruimtabak, whisky en een nog iets grotere snik in de stem, maar veel schelen doet het niet. En bluegrass natuurlijk, veel bluegrass. Oorspronkelijk al verschenen in 2014 is dit debuutalbum van de Canadese een schoolvoorbeeld van hoe het er aan toe gaat op de boerderij als je ergens in het zuiden van Amerika woont. Toch knap hoe dat gevoel ook zo makkelijk door een stel Canadezen opgeroepen kan worden.

 

Niet te serieus

Daarin zit ‘m ook wel een beetje de kneep van deze CD, want erg serieus nemen de heren zichzelf niet. Wellicht coveren ze niet bekende rock songs zoals Hayseed Dixie en aanverwante artikelen dat wel doen , maar uit hetzelfde vaatje wordt er wel degelijk getapt. Duidelijk hoorbaar in songs als ‘Travellin’ Man’ en ‘Deep When The River’s High’, dat in de kern eigenlijk gewoon pure classic rock songs zijn, maar wat nu een soort van campfire sing-a-long zijn geworden. Zo zijn alle songs hier originals die variëren van up-tempo tingel-tangeltjes tot iets meer bluesy- en country achtige stukken waarin het tempo wat wordt afgeschroefd. De op één na langste track op het album, ‘Ballad For Janoski’, is er zo eentje, waarin het Dooie Zuiden de tijd neemt om niet als een dolle naar een conclusie te rennen maar waar ze juist het accent wat meer op een bijna spookachtige sfeer legt. Invloeden uit de Mariachi zijn hier in de verte te horen en het einde is er eentje waar de Kings Of Leon een moord voor zouden doen. Alle mensen in het stadion op de stoelen en luidkeels “nana nana nanana” zingend terwijl de frontman in de handen klapt. ‘Down That Road’ is dan weer hele andere koek en roept herinneringen op aan 16 Horsepower, maar dan zonder de boodschappen van Hel & Verdoemenis of de bezwerende stem van David Eugene Edwards. Slotnummer ‘Into The Valley’ is echter het prijsnummer hier, met z’n epische chorus, Dave Matthews-achtige vocalen en hypnotiserende cadans. Was dit door een beetje rockband gespeeld, dan was het een albumfinale van jewelste geweest (inclusief orkestraties en aanzwellende gitaarsolo’s), maar ook in de meer ingehouden uitvoering van The Dead South staat het nummer fier overeind als het broeinest van sfeer dat het is. Prachtig!

 

Die rijdende stoomtrein

Het is mooi hoe de band zo halverwege het album de transitie maakt van de vrolijke, folky deuntjes naar tracks met iets meer substantie om de ledenen. Eerlijk gezegd is dat ook wat deze plaat redt van de meligheid, want het bluegrass kunstje is ernstig vaak uitgevoerd sinds het succes van de soundtracks van de film ‘O Brother Where Art Thou’ en als artiest iets onderscheidends toevoegen is van absolute essentie. The Dead South doet dat zeker wel, al is dat alleen natuurlijk niet genoeg om van deze plaat een mijlpaal in het genre te maken. Toch is het wel degelijk meer dan enkel een gimmick waardoor TDS met een ruime marge aan de goede kant van de streep belandt met dit ‘Good Company’. Het is vrijwel onmogelijk om een sik over te houden aan het luisteren naar dit werk, alhoewel het plots groeien van een lange puntbaard natuurlijk niet geheel en al uitgesloten kan worden. Voor een ieder die de tuinbroek nog hoog in het vaandel heeft staan is ‘Good Company’ dan ook een uitstekend excuus om weer eens op een hooibaal te klimmen en te mijmeren over die zwoele zomers uit je jeugd in het Zuiden van de States. Die plek waar je nog nooit van je leven bent geweest.

 

 

Dynamic Range Value: DR9

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: