Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-01-21 07:00:00 • 7 min lezen

The Decemberists - What A Terrible World, What A Beautiful World

The Decemberists – What a Terrible World, What a Beautiful World

Label: Konkurrent

Eindoordeel: 9/10

 

 

Hiatus

Met dit nieuwe album beëindigt de Amerikaanse progressieve indie-folkband The Decemberists formeel de tweejarige hiatus waarin zij zichzelf had geplaatst.  Twee jaar is niet eens zo gek lang en menig band doet er langer over om met een nieuw album op de proppen te komen. Het is dan ook weer pretty much business as usual voor deze band rond multi-instrumentalist, woordkunstenaar en zanger Colin Meloy. Maar dan wel business as usual van uitzonderlijk hoog niveau.

 

Een zomerdag

‘Terrible World’ zet de lijn door die met met voorganger ‘The King Is Dead’ was ingezet. Weg zijn de complexe concepten van platen als ‘Hazards Of Love’ en ‘The Crane Wife’ en in plaats daarvan richt men zich gedurende de start van het album weer op kortere, puntige, catchy songs met kop en staart. Neem nu ‘Cavalry Captain’. Een zalige meezinger als een feestje op een prachtige zomerdag. Zo zijn er nog veel meer hier in het eerste stuk van de CD. Het zijn luchtige liedjes waarin de band laat horen comfortabel in haar vel te zitten met geen andere ambitie dan het wegzetten van prettig in het gehoor liggende songs. Maar dan keert er iets en komen we duidelijk in het meer duistere hart van de plaat. De introspectie van ‘Lake Song’, ‘The Wrong Year’ en ‘Till The Water’s All Gone’ richt zich op de magische krachten van water dat je verleidelijk maar zeker doordrenkt in een melancholie die je zachtjes meezuigt naar het staartje van de middag. Naar de lome avond van de zomerdag waarover ik net al sprak.

 

Duistere hart

Met het spookachtige ‘Caroline Low’ belanden we in het schemerduister. Het bezoek is gegaan en gezeten rond het kampvuur in de heuvels met de wolven op afstand horen we lang vergeten verhalen over gevaarlijke grond. Ruw worden we vervolgens opgeschrikt uit de spanning door een leger van burgeroorlogsoldaten uit het Zuiden in ‘Better Not Wake The Baby’ vlak voordat we op de tafels staan te dansen in de Ierse pub met ‘Anti-Summersong’. We zijn uit het duistere hart van de plaat en snellen naar het einde. Naar waar de songs weer lichter van kleur worden. Naar waar de zon langzaam weer opkomt en waar ons niet anders rest dan de rondslingerende restanten van het feest van de vorige dag weer op te ruimen gedurende ‘12/17/12’. Maar niet voor lang, want met ‘Beginning Song’ schrijven we alweer blij en hoopvol de uitnodigingen voor het feest van volgend jaar.

 

Perfectie

In termen van kwaliteit scoort ook deze nieuwe Decemberists weer akelig hoog en is ze een schoolvoorbeeld van wat ik “perfecte folkpop” zou willen noemen. Maar dan wel perfect zonder klinisch te klinken. Met name het middenstuk van het album is bloedjemooi en wellicht had het album nog sterker geweest als er 1 of 2 nummers waren weggelaten. Maar in termen van beoordeling praten we dan over een verschil van een halve punt. Zoals het werk er echter ligt mogen we gerust spreken van een triomf voor de band en een ieder die houdt van eerlijke, mooie liedjes met een folky inslag mag dit album dan ook beslist niet missen.

 

File under “moe’k  hebb’n”

 

 

Eindoordeel: 9/10

Deel via social media: