Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-22 07:00:00 • 4 min lezen

The Defiants – The Defiants

The Defiants – The Defiants

Label: Frontiers

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

En toen waren er twee

Wie bekend is met de melodische rockband Danger Danger was natuurlijk allang op de hoogte van het feit dat deze band inmiddels in twee incarnaties bestaat: eentje met de klassieke lead zanger Ted Poley (die nog steeds de groepsnaam draagt) en, sinds kort, ook eentje met oud-zanger Paul Laine die onder de vlag van The Defiants vaart. Het was de directeur van het Frontiers-label die deze alternatieve versie aan de mannen voorstelde en op basis van dit debuut is het niet zo moeilijk om te horen waarom. De magie die Laine met de band had was indertijd al een sterke en ook anno 2016 duidt niets er op dat er enige sleet op is komen te zitten. Sterker nog: het is ronduit business as usual voor de mannen. De liefhebber weet dan al meer dan genoeg, want dit is gewoon een nieuwe Danger Danger plaat. Niets nieuws onder de zon, gewoon aanstekelijke melodieën die uitstekend gemusiceerd en gezongen worden en waarboven de Amerikaanse vlag trots wappert. En, als om dat nog wat zwaarder aan te zetten, kleden de mannen zich op de hoes ook nog eens als cowboys. Het is niet altijd spandex wat de klok slaat immers.

 

Cowboyhoedje

Maar, cowboyhoedje of niet, met country muziek heeft dit natuurlijk allemaal niets te maken. Met de jaren ’80 des te meer. En zo horen we goede AOR natuurlijk ook het liefst, want die muziekstijl is volkomen vergroeid (en eigenlijk ook wel synoniem) met dat decennium. Zo zijn songs als het über-catchy ‘Waiting On A Heartbreak’ en het rockende ‘Love And Bullets’ dan ook als de anthems zoals je ze veelvuldig hoorde toen je in de US of A de radio aanzette in de tijd dat Miami Vice nog hip was en je haardos alleen cool was als het leek alsof er een atoombom in was afgegaan. ‘Runaway’ zet die trend vrolijk voort en zou in de uitvoering van een Pink of een Taylor Swift ook anno nu nog wel eens een hitje kunnen worden, want het refrein is ronduit tijdloos. Vermeldenswaardig is ook het Bon Jovi-achtig ‘That’s When I’ll Stop Loving You’ dat een volledige zeven minuten in mid-tempo mag aantikken en die speelduur ook volkomen terecht opeist.

 

Acting your age

Maar helaas is het niet overal jol en jolijt en tracks als ‘Lil’ Miss Rock ‘n’ Roll’, ‘We All Fall Down’ en ‘The Last Kiss’ zijn wel erg by numbers en doen de mannen geen eer aan. Ook ‘Underneath Your Stars’ voelt een beetje als een tienerplaatje aan en had dat wellicht maar beter kunnen blijven. Sowieso is de tweede helft van dit album de zwakkere en maakt het jeugdige elan van eerder plaats voor een vermoeid soort ouderdom. Op zich logisch, want je bent niet eeuwig 20 en soms kom je op een leeftijd waarin je muzikale boodschap van het onbezorgde leven niet meer verenigbaar is met hoe de ziel nu zingt. The Defiants hadden er wijs aan gedaan iets meer naar die notie te luisteren in plaats van op de genoemde plekken geforceerd te klinken alsof er niets aan de hand is. Hierdoor scoren de mannen, jammer genoeg, dan ook niet de volledige score al blijft dit album als geheel nog steeds wel een aanrader voor een ieder die van degelijke, melodische rock houdt. Het vernieuwende gehalte is weliswaar nul, maar de heren weten wel degelijk hoe ze een aanstekelijk song uit de hoge (cowboy-)hoed moeten toveren. Geen mijlpaal in het genre dus, wel een eervolle vermelding.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: