Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-18 07:00:00 • 7 min lezen

The Feeling - The Feeling

The Feeling – The Feeling

Label: Little World Records

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

One more try

The Feeling is een Britse band die in 2006 kortstondig succes in de vaderlandse hitlijsten vond met hun eerste drie singles en die daarna afgleed in een serie halfbakken pogingen om zowel de triomfen van het debuut te herhalen als ook om door te ontwikkelen als componisten. Ambities die geen van beiden werden waargemaakt waardoor de band inmiddels op een indie-label zit en niet langer meer hoeft te zuchten onder het juk dat instant-succes nu eenmaal met zich meebrengt voor een band. Gek genoeg lijken de mannen in die omstandigheid juist het beste tot hun recht te komen en is dit vijfde album de plaat die al die jaren maar niet wilde komen. Live opgenomen in de studio zijn ook de liedjes zelf to the point en goudeerlijk en laten ze een band horen die weer lol heeft in het maken van deuntjes met hitpotentie. Al ligt die hitpotentie waarschijnlijk niet in de charts anno 2016 maar eerder in die van de jaren ‘90 toen ook een band als Five For Fighting (met wie The Feeling veel muzikale overeenkomsten kent) nog een graag geziene gast was.

 

Beter snel dan langzaam

De plaat opent meteen lekker met ‘Wicked Heart’ en ‘Spiralling’; beiden songs die uit hun voegen barsten van de energie en van de catchy hooks. Geheide singles ook. Het daaropvolgende, dik zes minuten durende, ‘Feel Something’ is daarentegen een heerlijke emotionele sleper die gedurende z’n speeltijd door een scala aan emoties gaat om uiteindelijk uit te monden in een rockende climax. Ook zo meeslepend is ‘Repeat To Fade’ dat bijna uit z’n voegen barst van de bombast en daar ook nog eens een lekker Floydiaans dameskoortje aan toe voegt. ‘Non-Stop American’ is daaropvolgend juist weer een song die een beetje doet denken aan het oudere werk van Joe Jackson, qua tempo en urgentie tenminste. Beetje punky, maar vooral een beetje edgy. Net als ‘Young Things’ trouwens. Het zijn dat soort plekken waar The Feeling het gas erop houdt en daardoor juist goed uit de verf komt. Datzelfde kan overigens niet gezegd worden voor de meer langzame songs zoals ‘Let It Be Gone’, ‘Sleep Tight’ en ‘Shadow Boxer’die eerder wat zeikerig overkomen. Gelukkig staan er niet al te veel van dat soort op dit album en staan we liever stil bij een klassesong als het uptempo ‘Alien’ dat ook heden ten dage nog wel eens een hit zou kunnen worden.

 

Retro

Het grootste punt van kritiek op het album is toch wel dat het ongewild wat retro klinkt. Dit is geen muziek meer zoals ze heden ten dage de popburelen bevolkt. Daarvoor klinkt het te analoog en, zoals gezegd, te zeer alsof het uit de jaren ’90 stamt. De vraag is dus maar in hoeverre The Feeling met dit album haar positie als meest gedraaide act op de radio in de UK weet te heroveren. De wereld is toch wel verder gegaan sinds die tijd en kwaadwillend zou je dit album ook nog wel wat ‘oubollig’ kunnen noemen. Op een manier waarop de laatste CD van Keane ook wat oubollig klonk. Misschien een signaal dat muzikanten van een bepaalde leeftijd niet meer moeten proberen om “hip” te zijn maar juist moeten spelen naar waar hun krachten heden ten dage liggen. Voor The Feeling liggen die duidelijk in de momenten dat hun songs de ruimte krijgen om dan wel op te bouwen dan wel volledig los te mogen. De reden waarom een ballad als ‘What’s The Secret’ wel werkt en een ballad als ‘Let It Be Gone’ niet. Op de keper genomen is dit echter een puik, ambachtelijk plaatje zoals ze tegenwoordig niet veel meer gemaakt worden en een ieder die nog dagelijks een kaars brandt voor de popmuziek zoals die aan het einde van de vorige eeuw gemaakt werd moet dan ook beslist eens bij dit titelloze, vijfde album van The Feeling gaan buurten.  

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: