Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-02 07:00:00 • 6 min lezen

The Heavy – Hurt & The Merciless

The Heavy – Hurt & The Merciless

Label: Counter Records

Eindoordeel: 8/10

 

 

Ze heeft me gedumpt...yay!

Het Britse The Heavy is een band die het beste van funk, pop, rock, jazz en soul mengt tot een aanstekelijk brouwsel waarbij het vrijwel onmogelijk is om stil te blijven zitten. Dat kunstje doen de mannen al drie albums lang en ook dit op vierde album, ‘Hurt & The Merciless’ heeft het er alle schijn van dat er nog genoeg benzine in de tank zit om nog even door te stomen. Bijzonder is hoe dit album een echte feel good plaat is, terwijl er bittere scheidingen en vertwijfelend hartzeer aan ten grondslag liggen. Maar voor deze Britten geen melodramatische taferelen of introspectieve ballades. Gewoon je meest fancy suit aantrekken en over straat gaan alsof je nog steeds de meest hippe gozer in de stad bent. Zo klinkt deze CD namelijk. Er straalt één en al vertrouwen vanaf zoals je maar al te goed kunt horen in stoere, swingende tracks als ‘Since You Been Gone’ en ‘The Apology’. De titels verraden hun emotionele oorsprong, maar de muziek vertelt een heel ander, meer feestelijk verhaal.  Dat van een vrijgezel op vrijersvoeten en hoe moeders er verstandig aan doen hun dochters vooral in huis te houden.

 

Onophoudelijke vreugde

Toch is er wel een zweem van weemoed te vinden hier. Via de mariachi van ‘Nobody’s Hero’ en het Minnie The Moocher-achtige ‘Miss California’ komen de meer bijtende teksten op je af, maar dan wel op een volslagen aanstekelijke manier die eerder doet meezingen dan mee-rouwen. ‘Turn Up’ heeft dan weer de attitude van een Danko Jones maar dan in een setting die veel beter past bij James Brown. Swingend als de neten maar dan met een tussenstuk dat de sfeer in één keer helemaal omdraait totdat het dak in het einde alsnog weer van het huis gaat. En let ook vooral op hoe de band, bijna ongemerkt, allemaal bijzondere kleine twists bouwt in hun liedjes. Speels en toch heel effectief. Cab Calloway komt nog een keertje kijken in de big band sensatie die ‘A Ghost You Can’t Forget’ is en die andermaal de bravoure weergeeft die deze mannen volledig in hun DNA lijken te hebben. De moeiteloosheid waarmee elke track weer tot een kraker wordt is dan ook ronduit bewonderenswaardig en, vooral, onophoudelijk.

 

Richting eindstreep

Toch redt de band het niet helemaal intact naar de eindstreep. Na het lekkere ‘Last Confession’ houdt de bravoure nog wel aan, maar begint de inhoud onder de intentie te lijden en voelen we iets van moeheid optreden in de songstructuren. Of zelfs een beetje armoede als het om de ideeën zelf gaat. De trage slow burner ‘Goodbye Baby’ die het album afsluit komt dan ook niets te vroeg en voelt als de laatste waltz in de vroege ochtend als de kroegen gaan sluiten en het publiek voldaan huiswaarts gaat om op één oor te liggen. Het was me dan ook wel een avond, zo met The Heavy op het podium en wat hebben we genoten. Dat zal ongetwijfeld de slotsom zijn van menig luisteraar die houdt van de positieve, muzikale boodschappen die de mannen uit Bath ons op dit album brengen. Een album dat gemaakt lijkt te zijn voor de zomer en voor het draaien bij een feestje als er veel vrienden over de vloer zijn. Maar ook als je alleen bent in de woonkamer zullen de voetjes veelvuldig de vloer verlaten bij de olijke strapatsen van deze Hurt & Merciless mannen.

 

Hartezeer smaakte zelden zo lekker.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: