Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-02-15 07:00:00 • 10 min lezen

The Jezabels - Synthia

Label : MGM / Caroline Int. Eindoordeel : 8

Dit weekend kwam het derde album Synthia van de Australische indie-rock band The Jezabels uit. De band zou tijdens hun wereldtournee ook Nederland aandoen. Deze tour is inmiddels afgelast omdat toetsenist Heather Shannon op dit moment een behandeling tegen eierstokkanker ondergaat. Als de kracht van het album tekenend is voor haar herstel dan zijn de voortekenen goed; Synthia is namelijk een prachtig album geworden.

 

Een Bijbelse naam Jazebel staat synoniem voor Koningin Izebel, de vrouw van Koning Achab en wordt zowel in het Oude als Nieuwe Testament genoemd als een vrouw die manipuleren tot kunst verhief en iedereen in haar macht wist te krijgen. Of de Australische band The Jezabels zich aan deze Bijbelse figuur laat spiegelen is een vraag. The Jezabels zullen in ieder geval met hun derde album proberen om de wereld voor zich te winnen. Zangeres van de band Hayley Mary en toetsenist Heather Shannon speelden al eerder samen voordat ze tijdens hun studietijd in Sydney met Nik Kaloper (drums) en Sam Lockwood (gitaar) de band The Jezabels oprichtten. Na enkele EP’s brachten ze in 2011 hun debuut Prisoner uit wat in 2014 met The Brink een vervolg kreeg. Beide keren bereikten ze in de Australië hitlijst de #2 positie dus de uitdaging is om met dit derde album Synthia de #1 positie te bereiken en meer nog, wereldwijd door te breken.  

De band toont lef en bekend kleur Zoals bekend laat de muziek van The Jezabels zich het best omschrijven als een mix van synthpop en indierock. Het geheel roept vaak herinneringen op aan de jaren ’80 en vooral het stemgeluid van zangeres Hayley Mary is typerend. Dat stemgeluid wordt overigens regelmatig in één adem genoemd met dat van Kate Bush. Het getuigt natuurlijk wel van enige lef als de opener en afsluiter de 7 minuten ruim overschrijden. De overige acht nummers kennen ook allemaal een speeltijd van ruim 4 en 5 minuten, De band trapt af met ‘Stand And Deliver’, een prachtig epos-achtig nummer dat gaandeweg laag voor laag afgepeld wordt en schil voor schil verliest. Hoe verrassend is het vervolg met het post-punkachtige ‘My Love Is My Disease’ waarbij de band er een ongekend energieniveau tegenaan smijt. Naast het stemgeluid is ook het synthesizer-geluid een absoluut kenmerk van deze band. Het soms wat bombastische ‘Smile’ leunt zwaar op datgene dat Heather Shannon uit haar keyboards weet te produceren.  

Een absolute knipoog naar de muziek uit de jaren ‘80 Na deze drie tracks heb je een inmiddels een aardige indruk van het album gekregen en is het tijd voor ‘Unnatural’, ook één van de betere nummers van het album dat ook weer sterk leunt op dat retro 80’s geluid en de stem van Mary. De vooruitgesnelde single ‘Come Alive’ is halverwege het album geposteerd. Spannend, melodieus en soms dreigend met opzwepende drums als basis. ‘Pleasure Drive’ had ook 1984 uitgebracht kunnen worden en kent wat uitdagend taalgebruik. Via het ietwat dramatische ‘Flowers In The Attic’ (lijkt de stem op Lana del Rey?) komen we bij de waardige afsluiter ‘Stamina’; een melodieuze ballad die wederom gedragen wordt dat kenmerkende geluid van The Jezabels maar ook enkele opvallende luikjes en doorkijkjes kent.

 

Eindoordeel Een album dat past in de weg die de band heeft ingezet. Synthia klinkt echter volwassener en de productie lijkt grootser. Tien nummers die een geheel vormen en waarbij elk nummer toch uniek is. Drums en gitaar zijn ondergeschikt aan de synthesizers van Heather Shannon en frontvrouw Hayley excelleert met als absoluut hoogtepunt de afsluiter ‘Stamina’ waarbij werkelijk in een dikke zeven minuten alles bij elkaar komt. Synthia kruipt tijdens het luisteren onder je huid om vervolgens in je bloedbanen terecht te komen. Daarna is er geen ontkomen meer aan. Veel luisterplezier. 

Deel via social media: