Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-17 07:00:00 • 11 min lezen

The Struts – Everybody Wants

The Struts – Everybody Wants

Label: Interscope

Eindoordeel: 8/10

 

 

In de herkansing

Dit album van de mannen uit Derby, UK verscheen al in 2014 maar verdween toen redelijk ongemerkt van de radar. Nu de mannen van label zijn geswitched werd het dus hoog tijd voor een heruitgave waarbij de oorspronkelijk tracklist stevig werd aangepast en verlengd. Drie songs eruit, vijf nieuwe erin. In de herkansing dus. The Struts maakt aanstekelijke glam-rock die even zozeer schatplichtig is aan bands als Mud, Slade, The Darkness als aan meer poppy exponenten zoals The Kooks. Het resultaat is een dikke kwartier bravourvolle rock die swingt als de neten en die nog meer catchy is als het meest irritante deuntje dat je ooit hoorde. Echte good time rock ‘n’ roll, alhoewel de scheidslijn tussen pop en rock hier af en toe dun, flinterdun, is.

 

Spot The Influence

Voorbeelden van succesverhalen aanhalen uit de tracklist is een volkomen onbegonnen zaak. Luister maar eens naar een song als ‘Kiss This’ wat eigenlijk een soort van ‘Sympathy For The Devil’ is, maar dan anno 2016. Onmogelijk om bij stil te blijven zitten, maar oh zo makkelijk om mee te zingen. En deze gimmick haalt de band gedurende de volle speeltijd van de album uit. Het zijn subtiele melodielijnen die gestolen zijn uit meer bekende nummers en die vervolgens met zoveel enthousiasme en lef worden gebracht dat het vrijwel onmogelijk is om er niet als een blok voor te vallen. ‘Mary Go Round’ is het absolute prijsnummer van het album en een song waar Chad Kroeger z’n moeder voor zou verkopen om ‘m op de nieuwe Nickelback te krijgen. Daarna treedt het weer wat meer de imitatiesfeer in. ‘The Ol’ Switcheroo’ mengt ‘Eight Days A Week’ van The Beatles met ‘Xanadu’ van ELO en maakt er een dol feestje van zoals elk nummer hier een feestje is. Mott The Hoople en Queen worden tenslotte nog even driftig geciteerd in ‘Young Stars’ en dat is wel zo toepasselijk omdat zanger Luke Spiller qua uiterlijk nogal lijkt op Freddy Mercury. Saillant detail.

 

Dijk

In a nutshell is dit dus gewoon een dijk van een feestplaat. Zo belachelijk vol met hits dat het eigenlijk verboden zou moeten worden. Hier en daar op internet wordt al gespeculeerd dat The Struts wel eens de toekomst van de rock ‘n’ roll zouden kunnen belichamen, maar dat is uw recensent net een brug te ver. Daarvoor is de band namelijk nog te zeer schatplichtig aan successen uit het verleden van anderen (en is het ook iets te poppy). Ontegenzeggelijk is echter hoe makkelijk en hoe snel de muziek in je hoofd kruipt en daar ook niet meer uit gaat. Het zou dus maar zo kunnen dat de band na het festivalseizoen alleen nog maar in de grotere zalen zal staan, want stel je toch eens voor wat muziek als deze met een festivalweide zou doen! Er zou geen graspol overeind blijven. Voetjes van de vloer dus en snel deze reissue van The Struts in huis halen. Good times zijn gegarandeerd. Het heel blijven van uw schemerlamp niet.

 

 

Eindoordeel: 8/10

 

Deel via social media: