Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR
2015-04-05 07:00:00 • 5 min lezen

The The - Hyena OST

The The – Hyena OST

Label: Bertus

Eindoordeel: 5/10

 

 

Vergeten icoon

Het Britse The The is het geesteskind van Matt Johnson en gooide met name in de jaren ’80 hoge ogen in de Britse hitlijsten als de iets meer artistieke tegenhanger van de acts die op dat moment gangbaar waren. Zo is hun album ‘Infected’ een welhaast vergeten klassieker uit die tijd, maar ook albums als ‘Mind Bomb’ en ‘Soul Mining’ zijn interessante, muzikale documenten. Sinds de eighties zijn er echter de nodige decennia verstreken en alhoewel Johnson de band-/merknaam nog steeds levend houdt, is hij met zijn muziek tegenwoordig met name in de cinema en niet meer in de singles charts te bespeuren. De soundtrack voor de Britse thriller ‘Hyena’ is dan ook alweer zijn derde; bijdragen aan diverse documentaires niet meegerekend.

 

Lastig

Soundtracks zijn lastige review objecten, met name omdat ze niet in het leven zijn geroepen om het zonder hun visuele counterpart te moeten doen. Sterker nog: ze zijn juist bedoeld om de beelden meer luister bij te zetten. De OST van ‘Hyena’ vormt hierop geen uitzondering en luisterend naar de instrumentale flarden muziek hier merk je hoezeer er niet echt kop en staart aan zit. Het zijn momentopnames met een sterk elektronische inslag, die zo retro klinken dat je het ook meteen zou geloven als iemand je zei dat ze bij een serie als ‘Tatort’ (u weet wel, die Deutsche krimi uit de jaren ‘70/’80) horen. Hier en daar lijkt de invloed van een Trent Reznor & Atticus Ross op te duiken (‘Fear Porn’, ‘The Invisible City’), met name vanwege de duidelijke dreiging in de muziek. Waar de soundtracks van Reznor & Ross echter ook prima zonder de film kunnen bestaan, staat de muziek van Johnson te zeer in dienst van de film om als aparte entiteit bestaansrecht te hebben.

 

Bestaansrecht

En daarmee is dat dan maar meteen gezegd. Het releasen van deze OST lijkt met name gericht op zij die sowieso alles van Johnson willen hebben. Als op zichzelf staand werk voegt het namelijk niet zo heel erg veel toe en muzikaal gezien nodigt het evenmin uit om nog eens vaak op te zetten. Dit zijn anonieme sfeerbeelden, geen liedjes. Verdienstelijk gecomponeerd en uitgevoerd, maar ook echt niet meer dan dat. Voor de totaalbeleving gaat u binnenkort naar de bioscoop om het verhaal bij de muziek met eigen ogen te zien. En hopelijk laat dat een grotere indruk op u achter dan de muziek op deze CD op mij doet.

 

 

Eindoordeel: 5/10

Deel via social media: