Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-20 07:00:00 • 9 min lezen

The Treatment – Generation Me

The Treatment – Generation Me

Label: Frontiers

Eindoordeel:  7/10

 

 

Two out, two in

The Treatment komt oorspronkelijk uit Cambridge en timmert alweer sinds 2008 aan de rockende weg. Dat heeft ze geen windeieren gelegd en de mannen mochten al openen voor iconen als Kiss en Motley Crüe hetgeen de fanbase danig heeft laten groeien met de jaren. Toch was niet alles pais en vree in het Treatment kamp en zo pakten zanger Matt Jones en gitarist Fabian Dammers na de laatste tour hun biezen en worden ze op dit derde album, ‘Generation Me’, vervangen door respectievelijk Mitchell Emms (die ooit nog een blauwe maandag meedeed aan The Voice UK) en Tao Grey. Het heeft de band, na het toch wat tegenvallende tweede album, iets van een schop onder de kont gegeven want al meteen vanaf het knallende openingsduo ‘Let It Begin’ en ‘The Devil’ unleashed de band hun innerlijke AC/DC  en laat Emms zich gelden als de klassezanger die hij is. The Treatment, zo lijkt, heeft het heilige vuur in zichzelf weer herontdekt.

 

De inhoud

Motörhead wordt danig nageaapt in ‘Tell Us The Truth’ waarbij de stem van wijlen Lemmy natuurlijk node gemist wordt, al doet Emms met z’n aan Tony Martin gelijkende stemgeluid absoluut geen slechte klus. Hoe dan ook houden de mannen het gas er goed op, waarbij wel opgemerkt moet worden dat het in sommige songs een beetje een kwestie van “intentie over inhoud” is. Met veel overgave gespeeld, maar niet overal even memorabel. Zo zijn ‘Cry Tough’ en het titelnummer op zich alleraardigst, maar gaan ze toch wel het ene oor in en het andere weer uit. Beter is dan ‘I Know She Knows’ dat breekt met de trend van de meer rechttoe-rechtaan nummers die het openingstrio volgden, maar dat wat mij betreft nog wel ietsje meer rauw en meer bluesy had mogen zijn. Ook ‘Bloodsucker’ en ‘Better Think Again’ (dat zo op ‘Forbidden’ van Black Sabbath had kunnen staan) zijn lekkere nummers die nog beter zouden zijn geweest als de gitaren wat zwaarder in de mix waren gezet. Sowieso verleent de mix de nummers geen gunsten en had een dieper geluid ongetwijfeld wonderen gedaan hier.

 

Revanche

Al met al revancheert de band uit Cambridge zich alleraardigst op hun laatste boreling en klinkt ze alsof de duvel haar op de hielen zit. Binnen de nieuwe generatie rockbands die de toekomst van het genre dienen te waarborgen (Black Stone Cherry, Rival Sons et al) staat ze dan ook zeker haar mannetje en zal ze met dit ‘Generation Me’ absoluut veel nieuwe zieltjes winnen. Mij klinkt het af en toe wat te vlak en te gelikt in de oren, maar menigeen zal zich daar totaal niet aan storen. Op de planken zal deze muziek ongetwijfeld uit de PA spatten en als The Treatment de kans krijgt om op de wat grotere festivals te mogen spelen dan zal hun aanhang alleen nog maar verder groeien. Voor de opvolger is het voor de band echter zaak om meer kritisch naar zowel de tracklist als naar de producer te kijken wil ze een volgende stap gaan maken. ‘Generation Me’ consolideert namelijk het geluid, maar zet geen nieuwe schreden. Aangezien ze zojuist 2/5 van haar lineup heeft vervangen is dat op dit album nog te billijken, maar avontuur zoeken is het devies wanneer album nummer vier over een tijdje om de hoek komt kijken.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: