Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2014-03-24 07:00:00 • 3 min lezen

The War On Drugs - Lost In The Dream

Label : Secretly Canadian Eindoordeel : 9,5  

Op 14 maart zag deze release het daglicht waarvan de voorspelling is dat hij in diverse jaarlijsten van 2014 zal voorkomen. The War On Drugs speelt met Lost In The Dream de pannen van het dak en frontman en medeoprichter Adam Granduciel gaat met dit album waarschijnlijk definitief doorbreken.  

Originele bandnaam The War On Drugs heeft niets te maken met de antidrugsmaatregelen van de FBI in de VS. Maar het is natuurlijk wel een geweldig gekozen bandnaam die in je geheugen blijft hangen. De uit “Phillie” afkomstige band bracht eerder twee albums uit. Het debuut Wagonwheel Blues (2008) en het met complimenten ontvangen Slave Ambient (2010) waren de voorgangers. War On Drugs, Inmiddels is medeoprichter Kurt Vile zijn eigen weg gegaan en hebben er nog wat bezettingswisselingen plaatsgevonden. Met zijn huidige crew trok de wat zwaarmoedige Granduciel langs acht verschillende opnamestudio’s in vijf verschillende staten in de US om tot deze opmerkelijke plaat te komen. Met tien nummers die bij elkaar meer dan een uur luistergenot verschaffen gaat hij de strijd aan met de “gouden regel” dat een single een kleine drie minuten mag duren.  

De vergelijking wordt getrokken met grote namen uit de muziekwereld Het album tart al je voelsprieten en je nekharen gaan spontaan overeind staan omdat bij elk nummer, elk ritme, elk deuntje je in de verleiding gebracht wordt om vergelijkingen te trekken met het verleden dat zo’n geweldige stempel op de hedendaagse muziek heeft gedrukt. Neem een blender en stop er Bruce Springsteen, Bob Dylan, Glenn Frey, Tom Petty en Neil Young in en je komt bij benadering bij het geluid en sfeer dat op dit album door The War On Drugs wordt neergezet. De opener ‘Under The Pressure’ duurt ongeveer negen minuten en verveelt geen minuut. Prachtige opbouw, goed gitaarspel, strakke drums en met de pakkende stem van Granduciel. Ondanks de lange speelduur blijft het spannend, heeft het geen losse eindjes en soms doet het wat aan de sound van Roxy Music denken om maar weer een vergelijking te trekken.  

Het album loopt over van prachtige nummers Het album kent twee momenten van rust. Het meeslepende en ietwat psychedelische ‘Suffering’ en ‘Dissapearing’ zorgen dat je even een moment van rust kent en met je ogen dicht in gedachten van de oneindige Amerikaanse landschappen kunt genieten. Hier wordt ook de drumcomputer gebuikt waardoor de drums het geluid van 'Radio Gaga' van Queen enigszins benaderen. Na het instrumentale intermezzo ‘The Haunting Idle’, een van de nummers die maar een kleine drie minuten duurt, is het de beurt aan het titelnummer ‘Lost In The Dream’. Met het typische gitaargeluid doet het qua sfeer erg aan de jaren ’80-sound denken. Titelnummer 'Lost In The Dream' zou zomaar door Young of Springsteen vertolkt kunnen worden. Zelfs de mondharmonica wordt uit de kast gehaald. Evenals de openingstrack is ook de afsluiter er een van geniale muzikaliteit. Na een spanningsboog à la U2 komt het ietwat melancholische 'In Reverse' pas echt op stoom en laat ons na ruim 7 minuten in verroering en verslagenheid achter.  

Eindoordeel Tien tracks met een speelduur van ruim een uur en dan geen moment vervelen; sterker nog, bij elke luisterbeurt wordt je getrakteerd op nieuwe details en elementen die ervoor zorgen dat het schijfje de cd-speler niet verlaat. Het album pakt je bij je denkbeeldige strot en laar je niet meer los. Heerlijke Americana met een zucht van weemoed naar de eighties. Wat een plaat! Veel luisterplezier.

 

The War On Drugs live? 24 mei in Le Guess Who in Utrecht

Deel via social media: