Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-01-21 07:00:00 • 3 min lezen

The Waterboys - Modern Blues

The Waterboys – Modern Blues

Label: Harlequin & Clown

Eindoordeel: 7/10

 

 

4 jaren

Keurig 4 jaren na het toch wat zwaar op de maag liggende ‘An Appointment With Mr. Yeats” verschijnt het nieuwe album van Mike Scott, andermaal onder de vlag van The Waterboys. Er schijnen twee versies van zijn begeleidingsband te bestaan, want waar het vorige album met een Europese bezetting werd opgenomen, bestaat de muzikantenclub op dit nieuwe ‘Modern Blues’ uit louter Amerikanen. En dat hoor je toch wel. Opener ‘Destinies Entwined’ had bijvoorbeeld zo door Tom Petty en zijn Heartbreakers vertolkt kunnen zijn, ware het niet dat de teksten weer typisch van de hand van Scott zijn. Ook het daaropvolgende ‘November Tale’ draagt dat stempel, met zelfs wat ELO / Jeff Lynne invloeden die via de strijkers op de achtergrond doorkomen.

 

Spelplezier

Wat echter bovenal weerklinkt is hoeveel meer gedreven dit gezelschap klinkt dan het gezelschap dat de voorganger inspeelde. Ook in het materiaal van Scott zelf lijkt meer lucht te zitten nu hij bevrijd is van het conceptuele juk. Ja, er klinkt zelfs weer lol door in spel en composities en in die zin grijpt het album weer iets meer terug naar de beginjaren, al zijn de folk-invloeden nagenoeg uit de muziek verdwenen. In plaats daarvan hoor je een soort van laid-back Americana die soms gevaarlijk dicht tegen de easy listening aanschurkt. En die soms ook wat eenvormig aanvoelt, want na het redelijk sterke begin van het album vloeien de songs wat ongemerkt in elkaar over zonder een echt diepe indruk achter te laten. Leuke akkoordenwisseling hier, leuke Hammond-solo daar, maar echt memorabel wordt het toch niet. Alsof de band primair voor zichzelf staat te spelen.

 

Weer een nieuwe weg

Tekstueel is Scott ook wel eens sterker geweest en meer diep rakend in de ziel. De mysticus in hem die je in het verleden als luisteraar vergastte op prachtige bespiegelingen die ergens tussen het spirituele en het aardse dansten, blijft hier wat meer op de vlakte en bezingt de dingen die hij om zich heen ziet. En is daarmee eigenlijk ook congruent met wat er muzikaal gebeurt. Dit alles maakt ‘Modern Blues’ tot weer een nieuwe muzikale weg voor Mike Scott cs. en het feit dat hij op zijn leeftijd nog steeds excentrisch blijft is zondermeer lovenswaardig. Of dat een echt spannende of memorabele plaat oplevert is dan weer vers 2. Voor de fans is dit in ieder geval weer verplichte luisterkost opdat zij zelf dit album een plekje kunnen geven binnen de rijke discografie van de band. Maar of er veel andere afnemers zullen zijn betwijfel ik eerlijk gezegd een beetje. Daarvoor is ‘Modern Blues’ noch modern, noch bluesy genoeg. En eerlijk gezegd, alle gedrevenheid ten spijt, een beetje te forgettable.

 

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: