Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-01-27 07:00:00 • 9 min lezen

Tindersticks - The Waiting Room

Label: City Slang / Konkurrent Eindoordeel : 8  

Enkele dagen geleden zag het nieuwe album van Tindersticks het daglicht. Met The Waiting Room voegt de band een nieuw hoofdstuk toe aan hun toch wel imposante carrière.  

Geïnspireerd door de korte film We kennen Tindersticks al sinds 1993 toen het titelloze debuutalbum uitkwam. De band die vooral door en rondom frontman Stuart Staples is geformeerd en de afgelopen jaren wat personele wijzigingen heeft gekend heeft inmiddels een aardige staat van dienst opgebouwd en wordt alom gerespecteerd en gewaardeerd. Voor dit album koos men wederom een nieuwe benadering. Toen enkele jaren geleden Staples werd gevraagd als jurylid voor het International Short Film Festival ging er een wereld voor hem open; die van de korte film. De enorme creativiteit binnen dit concept sprak hem aan. Voor dit album heeft hij samen met festivaldirecteur Calmin Borel regisseurs gezocht om bij de nummers een (korte) film te maken. Zodoende krijgt The Waiting Room nóg een extra dimensie.  

Een niet alledaagse band Tindersticks is natuurlijk een band die je niet zo maar in een hoekje kunt plaatsen. Al jaren bewijst de band dat het eigenzinnige, melancholieke muziek kan maken die zeer kan boeien zonder bombastisch te worden. Ook op The Waiting Room begint de band verrassend met het instrumentale ‘Follow Me’ dat door de prominente aanwezigheid van de mondharmonica aan Toots Thielemans doet denken, en zo maar als een soundtrack zou kunnen dienen. Al vaker is bewezen dat je niet ’s-werelds beste zanger hoeft te zijn om toch authentiek en bepalend te zijn voor het geluid van de band. Een mooi voorbeeld hiervan is ‘Were We Once Lovers?’, een spannend nummer waarbij het niet ondenkbaar is dat je jezelf verbeeld Bryan Ferry te horen. Ook de indringende, monotone titeltrack The Waiting Room is intens door zijn eenvoud.  

Een duet met de in 2010 overleden Lhasa de Sela Echt verrassend is bijvoorbeeld ‘Help Yourself’. Door de toevoeging van de zware blazers krijgt dit nummer een heerlijk funky mood en Stuart Staples voelt zich er hoorbaar prettig bij. Meest bijzonders nummer is zonder enige twijfel ‘Hey Lucinda’ waar de op nieuwjaarsdag 2010 overleden zangeres Lhasa de Sela op te horen is. Staples en Lhasa namen dit nummer op vlak voor ze ziek werd. Kort daarna overleed ze. Staples geeft aan dat het rouwproces jaren heeft geduurd en het nu pas aandurfde op het nummer helemaal te ontleden tot alleen haar zangpartij overbleef. Daarna heeft hij het nummer opnieuw opgebouwd en is het nu in een hartverwarmende wijze op The Waiting Room terug te vinden. Verder vinden we ook bij het onheilspellend donkere ‘We Are Dreamers’ een gastbijdrage terug, ditmaal van Jenny Beth (Savages). The Waiting Room wordt afgesloten met de sfeervolle, melancholische ballad ‘Like Only Lovers Can’ dat wederom bewijst tot hoeveel moois Tindersticks in staat is.

 

Eindoordeel Verwacht geen nummers die een top-40 notering zullen halen of potentiële hits in de dop op welk radiostation dan ook. The Waiting Room is daarentegen een hele indringende, sfeervolle luisterervaring. Zoals aangegeven is bij elk nummer een (korte) film gemaakt. Advies is om eerst het album eerst enkele luisterbeurten te geven en daarna pas de filmpjes te bekijken. Omdat de zalen waar Tindersticks eind februari in Nederland optreedt zo mooi zijn volgens Stuart Staples zullen er tijdens deze shows (waarschijnlijk) geen films geprojecteerd worden. Het geheel is indrukwekkend goed. Veel luisterplezier.

 

Tindersicks live: 28 februari : De Doelen, Rotterdam 29 februari : Carré, Amsterdam

Deel via social media: