Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2014-08-04 07:00:00 • 5 min lezen

Tom Petty & The Heartbreakers - Hypnotic Eye

Label: Reprise Eindoordeel: 8

Dat Tom Petty & The Heartbreakers al sinds 1976 bestaan is niet te horen aan de nieuwe plaat ‘Hypnotic Eye’. Ik ben een klein beetje in de geschiedenis van de band gedoken omdat ik dacht ‘ja ja, ‘The Heartbreakers’  zal wel een band zijn waar alleen de naam bijna 40 jaar van bestaat, in steeds wisselende samenstellingen’. Niets is minder waar, in min of meer dezelfde bezetting speelt de band al die tijd al samen.‘Hypnotic Eye’ klinkt fris en allesbehalve belegen.

Tom Petty wordt vaak vergeleken met Bob Dylan en Neil Young. Evident verschil met die twee grootheden is dat Petty eigenlijk altijd als meest sympathiek uit de bus komt. Waar Dylan en Young vaak het leven afschilderen als een apocalyptisch mijnenveld, blijft Petty een dromer en geeft hij zelf vaak toe dat hij het soms gewoon nog niet weet. In 1991 schreef hij ‘Into The Great Wide Open’ (iconische videoclip met Johnny Depp en Faye Dunaway), waar de regel ‘rebel without a clue’ in voorkomt. Die regel typeert hem goed.Tom Petty is een fantastische liedjessmid, maar hij is niet de venijnige protestzanger.

Op zijn vorige plaat ‘Mojo’ uit 2010, overheerste de blues als muzikaal thema. Tom Petty mist waarschijnlijk toch het zielenleed om daar iets geloofwaardigs van te maken. Op veel applaus mocht de plaat dan ook niet rekenen.Des te verrassender is de frisse rock ‘n’ roll die te beluisteren valt op ‘Hypnotic Eye’. Niks nieuws onder de zon, maar dat hoeft dus ook niet. Op ‘Hypnotic Eye’ passeren 11 nieuwe Petty composities de revue die de spijker precies op de kop raken. (Digitaal, op vinyl en op de audio blu-ray krijgt de koper er een 12e track bij)

Het gebrek aan ‘the blues’ komt goed tot uiting in de teksten. Petty is een romanticus die zichzelf kenmerkt als ‘Full Grown Boy’, de volwassen man, die altijd een jongetje blijft, speels en zoekend.  In de ‘Fault Lines’ een duistere onderstroom waar verloren liefde en idealen door wegsijpelen, maar ook de pijn.  De romanticus weet rationeel dat veel dromen niet haalbaar zullen zijn, maar hij blijft ze najagen tot hij erbij neervalt (American Dream Plan B) De liefde wordt bezongen vanuit diverse invalshoeken. (Forgotten Man, Sins Of My Youth). Toch altijd dat sympathieke, optimistische. De liedjes eindigen hooguit met een vraag, maar nooit met de ondergang. Rock ‘n’ Roll is goedmoedig van aard en Tom Petty maakt niet de indruk te worden bezeten door demonen waarmee hij geen raad weet. (Every bad dream comes my way, turns to smoke on closer inspection – U Get Me High) Alleen in ‘Burnt Out Town’ komt het niet helemaal goed, het meest bluesy nummer op de plaat, dat daarom een beetje uit de toon valt. Hoogtepunt wat mij betreft is ‘Shadow People’.  Afgezien van de tekst die het mensbeeld van Tom Petty nog eens duidelijk verwoordt (well I ain’t on the left and I ain’t on the right. I ain’t even sure, I got a dog in this fight); hij is een observator en schrijft fijne liedjes over zijn bevindingen, doet het nummer muzikaal verlangen naar meer Tom Petty & The Heartbreakers.Conclusie Hoewel er geen uitgesproken hits op dit album staan, betoverd ‘Hypnotic Eye’ je dermate, dat je met plezier de greatest hits van Tom Petty nog eens opzet en vrolijk de avond ingaat.

Deel via social media: