Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-22 07:00:00 • 3 min lezen

Treat – Ghost Of Graceland

Treat – Ghost Of Graceland

Label: Frontiers

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

Kwaliteit vs. kwantiteit

Erg productief zijn ze niet, de Zweedse AOR helden van Treat. Maar wat ze in productie achterwege laten, maken ze goed met een ontzettend sterk oor voor kwaliteit. Niets verlaat de studio totdat het van voor naar achteren klopt. En zo kan het dus zijn dat er ruim zes jaar zit tussen hun nieuwe album, ‘Ghost Of Graceland’ en de uitstekende voorganger ‘Coup De Grace’. Tel daarbij op dat de band sinds haar formatie in 1981 sowieso niet meer dan zeven albums op haar naam heeft gezet en het gehele plaatje wordt duidelijk. Dit zijn perfectionisten. En dat perfectionisme is dan ook wat dit album onderscheidt van de rest van de melodische rock releases deze maand op het Frontiers-label. The Defiants leverden weliswaar een prima album af, maar wat Treat hier doet is toch echt van een hele andere klasse. Dit is AOR die niet terug kijkt, maar die volkomen in het heden staat. En dat geldt ook voor de teksten. Dit zijn vijftigers die niet trachten twintig te zijn, maar die met gratie oud worden en die geen behoefte hebben om in de jaren ’80 te blijven hangen zoals zoveel van hun genregenoten wel plegen te doen.

 

Geen wilde gok

Het is geen wilde gok om de sound op ‘Ghost Of Graceland’ wat te vergelijken met die van een band als Shadow Gallery, maar dan minus het gefreak en de prog-invloeden. Meteen vanaf het fantastische openingssalvo (‘Ghost Of Graceland’, ‘I Don’t Miss The Misery’ en ‘Better The Devil You Know’)  wordt de lat dan ook metershoog gelegd en zetten de mannen een geluid neer dat afwisselend metal, rock en pop is en waarbij de catchy refreinen als gouden nektar uit de hemelen komen regenen. Ballad ‘Do Your Own Stunts’ mag dan een beetje gevaarlijk klef klinken, maar het is de enige kleine misstap die de Zweden zich hier permitteren en voor de rest knalt de ene kraker na de andere uit de speakers. Ze allemaal langs gaan zou een beetje te veel van het goede worden, maar songs als het bezwerende ‘Alien Earthlings’, het emotionele ‘Together Alone’ en het stevig rockende ‘Too Late To Die Young’ mogen absoluut niet onvermeld blijven. Dit is AOR done right en een duidelijke vinger richting een groot deel van de rest van de Frontiers-stal om de sound eens stevig te updaten of om in ieder geval de tracklist kritisch te beoordelen alvorens te besluiten of een CD al dan niet rijp is om uitgebracht te worden.

 

Erg goed

Dus er valt allemaal niet zo veel aan te merken op dit album. Dit is gewoon een erg goede plaat die liefhebbers van kwaliteits-AOR blind kunnen aanschaffen en waarvan ze ongetwijfeld nog heel veel plezier zullen hebben. Ik wil niet zo ver gaan om te zeggen dat dit een klassieker is (het maken daarvan wordt ook steeds lastiger want er is al heel veel gezegd op muziekgebied), maar in z’n soort is dit een album dat wel degelijk op redelijk eenzame hoogte staat. En, als ik eerlijk ben, ook wel a breath of fresh air om een band in dit genre eens niet hopeloos retro te horen klinken. Want ‘Ghost Of Graceland’ is een plaat die anno 2016 volkomen relevant is. En als afsluiter ‘Everything To Everyone’ wellicht klinkt als iets dat Vertical Horizon ook had kunnen maken, dan weet je dat het hier helemaal snor zit. Stoppen met lezen dus, en meteen de browser richting Spotify sturen of een wandeling naar de lokale platenboer maken. En probeer daar vooral de Japanse editie van dit album te scoren, want die bevat een kippenvel veroorzakende alternatieve versie van ‘Together Alone’ die het (toch al niet misselijke) origineel compleet doet verbleken.

 

 

Eindoordeel: 8,5/10

Deel via social media: