Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-09-18 07:00:00 • 9 min lezen

Trentemøller - Fixion

Label : NEWS G - O IN M / PIAS Eindoordeel : 7

 

Het vierde album van de Deense elektronica-instrumentalist Anders Trentemøller zag dit weekend het daglicht. Fixion sluit aan bij eerder werk maar is toch verrassend anders.  

Samenwerkingsverbanden met zangeressen die voor de vocalen zorgen De Deense alleskunner die in 2006 doorbrak met zijn debuutalbum The Last Resort is dus terug. Anders dan zijn eerdere albums die vooral dancetracks bevatten is er nu gekozen om een sfeer neer te zetten van één samenhangende cd. Dus geen verzameling van eindeloos uitgewerkte 12”-tracks en remixen maar een écht studio-album. Meteen vanaf het begin worden de intenties en de muzikale richting van Trentemøller duidelijk; bij opener ‘One Eye Open’ neemt de 43-jarige Deen je mee naar een soepele combinatie van hedendaagse elektronica-muziek en invloeden uit de 80’er jaren. Het wat laid-back nummer wordt opgevolgd door het wat sinistere ‘Never Fade’ dat een absolute zware beat kent waarbij ook nu weer invloeden uit een verleden herkenbaar zijn. Nóg donkerder is ‘Sinus’, één van de drie instrumentale nummers op dit album. Zoals bekend zoekt Anders vaak samenwerkingsverbanden. Voor Fixion wilde hij de luisteraar het gevoel geven om naar één stem te luisteren zodat het album ook als een geheel zou klinken. Naast Marie Fisker is Jehnny Bett (Savages) op enkele nummers te horen waaronder de eerste single ‘River In Me’; een lekker up-beat nummer dat absoluut tot de beste tracks van het album behoort en dat voorzien is van een video clip die wellicht de nodige (gesprek)stof doet opwaaien. Op het einde van het album is Jehnny bij ‘Complicated’ nogmaals te horen.  

Terugpakken en muzikale invloeden uit het verleden Zoals aangegeven zijn er ook wat instrumentale tracks te horen. ‘Phoenicia’ zou het prima doen als soundtrack bij een si-fi film. Bij het zenuwachtige ‘Circuits’ gaat het aantal BPM wel erg omhoog. De andere zangeres die we een aantal malen voorbij horen komen is Marie Fisker die ook deel uitmaakt van de vaste begeleidingsband tijdens concerten. Het klopt dat zij in hetzelfde bereikt acteert als Jehnny Bett, al is haar stem wel wat meer “dansend”  en “beeldend”. Op ‘Redefine’ is zij degene die het evenwicht vormt tussen de pulserende synths. ‘My Conviction’ is een zeer aardige creatie met een wat Oosterse kwinkslag in het gekozen ritme. De derde zangeres die haar bijdrage levert is Lisbet Fritze op de afsluiter ‘When The Shadows Fall’; een wat rustig nummer waar haar stemgeluid niet geheel tot haar recht komt. Eén van de opvallendste tracks is zondermeer het bijna 7 minuten durende ‘November’ waarbij Trentemøller weer terugpakt naar de dancenummers waarmee hij in het verleden al zo succesvol was. En inderdaad, ook hier weer dat deja-vu naar vervolgen tijden en invloeden zoals The Art Of Noise en Depeche Mode.

 

Eindoordeel De opzet is gelukt. Fixion is een echt album geworden zonder dat Anders Trentemøller zijn DNA muteert. Bedoeld of onbedoeld, de herinneringen aan de synth-pop muziek uit de 80’er jaren met band als The Cult, Depeche Mode en een Joy Division is niet weg te poetsen na enkele luisterbeurten. Maar dat werkt overigens niet nadelig. De Deen laat gewoon horen dat hij een muzikale kameleon is die met Fixion een niet alledaags, ietwat sinister album aflevert. Eervolle vermelding voor Marie Fisker en vooral Jehnny Bett die het album tot een hoger niveau tillen. Veel luisterplezier!

Trentemøller live: 20 september ; Paradiso, Tolhuistuin, Amsterdam

Deel via social media: