Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-04-25 07:00:00 • 8 min lezen

Triggerfinger – By Absence Of The Sun

Triggerfinger – By Absence Of The Sun

Label: Excelsior

Eindoordeel: 7,5/10

 

Triggerfinger zou niet de eerste band zijn geweest, die met een voor de band a-typisch liedje (in casu een cover van Lykke Li's 'I Follow Rivers') een kanjer van een hit scoorde, om vervolgens de rest van haar loopbaan krampachtig in diezelfde stijl te blijven schrijven. Dit in de ijdele hoop op repetitie van dat succes (veelal dankzij niet zachtzinnige "aanmoediging" vanuit de A&R Department van hun platenmaatschappij; meesters in carrièremoord). En om dan, na jaren van tanende successen, weer terug komen met een "back to the roots" album in de hoop hun fanbase terug te winnen. Die tegen die tijd natuurlijk allang is afgehaakt.

 

Fris verder van start

Maar neen, niet Triggerfinger. Triggerfinger gaat met het nieuwe 'By Absence Of The Sun’ gewoon verder waar het met het vorige album was gestopt en dat is met het maken van swingende garage-/stonerrock met een welgemikte knipoog naar de gloriedagen van "toen rock nog zo lekker aan het puberen was". Opener 'Game' zet daarom meteen lekker vuig en overstuurt deze plaat in, om te worden gevolgd door de groovende single 'Perfect Match' (een bizarre kruising tussen 'Lovefool' van The Cardigans en T-Rex' 'Get It On'). Het titelnummer is een echte roadsong in de sfeer van Blue Oyster Cult. 'Big Hope' heeft wel wat weg van een rockende Stone Roses en 'Off The Rack' had een Bowie nummer kunnen zijn. Vanaf dat nummer luister je ineens naar drie tracks die zo op een willekeurige plaat van Josh Homme en consorten had kunnen staan. Niet slecht gedaan overigens. Maar wel het moment waarop de plaat, wat mij betreft, wat inkakt en eenvormig dreigt te gaan worden. Daarnaast verliest het algeheel de focus die de eerste helft van dit werk zo kraakhelder kende.

 

De eindspurt

Pas bij 'Free As A Bird' lijkt het weer even de goede kant op te gaan. Maar met niemendalletje 'Halfway There' zakt het geheel weer net zo makkelijk door z'n hoeven. Het psychedelische 'Trail Of Love' is dan wel weer een blijvertje en wat mij betreft het onbetwiste hoogtepunt van dit album. Helaas is afsluiter 'Master Of All Fears' dan weer vleesch noch visch en blijf je als luisteraar zitten met een gevoel van "gemiste kans" als de laatste drumbeuk van die track je speakers heeft verlaten.

 

Visitekaartje   Triggerfinger balanceert met dit album op de rand van twee werelden, zo lijkt. Te bang om te springen naar de overkant, maar niet meer passend op de aarde waarop ze nu staan. Het ontbreekt de heren absoluut niet aan speltechnisch vernuft en gitarist Ruben Block heeft bliksems goed door hoe hij een liedje moet bouwen, maar al die potentie voelt nog te vaak onbenut hier.

'By Absence Of The Sun' klinkt alsof het live in de oefenruimte is opgenomen en ademt ook die losse sfeer uit. Want ondanks dat de mannen als glorified pimps de camera in staren op de hoes van dit album, alsof ze het Walhalla aan blanke R&B aan de natie komen brengen, is het gewoon bloed, zweet en tranen wat er uit je speakers knalt als je de plaat eenmaal opzet. Dit album kent te weinig originaliteit (en is zeker te onevenwichtig) om ooit in het Pantheon Der Grote Rockalbums te worden bijgezet, maar als introductie voor wat ongetwijfeld weer een rijk festivalseizoen zal worden voor dit nijvere Belgische drietal, is deze CD verder een prima visitekaartje.

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: