Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-04-10 07:00:00 • 6 min lezen

Turbowolf - Two Hands

Turbowolf – Two Hands

Label: Spinefarm

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Te bewijzen

Het debuutalbum van de Bristolse band Turbowolf werd alom bejubeld door de internationale pers dus de mannen en dame hadden het één en ander te bewijzen voor dit tweede werk. Men nam daar ruim 4 jaar de tijd voor, al bracht men in de tussentijd wel enkele EP’s uit en toerde men veelvuldig. Van stilzitten was dus niet echt sprake. De invloeden van Turbowolf stammen uit de punk, de elektronica, de psychedelica en uit de classic rock zelf maar op dit nieuwe album viert eigenlijk met name de stonerrock hoogtij alleen is die wat meer energiek gespeeld. Een soort van kruising tussen Monster Magnet, Danko Jones en MGMT met vocalen die lijken op die van een jonge Dave Mustaine. Eigenaardige mix? Wel degelijk.

 

De Wol

Toch lukt het de band de invloeden tot iets volslagen coherents te laten klinken en na een nummer of drie zit je helemaal in de groef die het gezelschap voor haar luisteraars heeft geschapen. En binnen die groef is het eigenlijk best wel saai. De band klinkt wel gedreven en smijt haar arrangementen vol met eigenaardige geluiden en texturen maar muzikaal wil het maar niet klikken. Alsof de band met vereende krachten probeert op haar luisteraar in te beuken maar nooit echt een punt maakt of iets waarlijks memorabels neerzet. Alleen het afsluitende 'Pale Horse' laat iets van een indruk achter, misschien wel omdat men daar iets minder probeert snel en experimenteel te klinken. Hier heeft het liedje het meer voor het zeggen dan de performers ervan. Voor de rest blijft toch met name een indruk van Sturm und Drang achter waarbij het vele muzikale geschreeuw maar bar weinig wol oplevert.

 

Alleraardigst

Het klinkt zo truttig om een plaat als "alleraardigst" te bestempelen maar helaas is dat wel het woord dat in me opkomt als resumé van het gebodene hier. Nergens echt heel opzienbarend maar evenmin heel erg slecht valt het de band in ieder geval te prijzen dat ze niet wil klinken als de meute. Daarin slaagt haar missie met vlag en wimpel. Als diezelfde zorg voor het volgende album ook in de composities zelf gaat zitten dan is dit door difficult second album syndrome geplaagde 'Two Hands' snel weer vergeven en vergeten.

 

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: