Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-06-26 07:00:00 • 9 min lezen

Twin Galaxies – Delta Sleep

Twin Galaxies – Delta Sleep

Label: Big Scary Monsters

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Het oefenhok achter het strand

Ver achter de Brightonse stranden ligt het oefenhok van de Britse math-rock band Twin Galaxies. Autodidact op hun instrumenten brachten ze op hun eerste twee EP’s al een complexe mengelmoes aan muziek die stevig onder invloed stond van de experimentele jazz. Op dit eerste, volwaardige album, ‘Delta Sleep’, gaat de band hierin nog een stukje verder en presenteert ze zich als een kruising tussen Oceansize, And So I Watch You From Afar en een beetje (oude) Biffy Clyro. Geen makkelijke kost dus en duizelingwekkend lastig om te spelen. Het is dan ook een klein wonder dat de muziek hier niet verzandt in techniek alleen, maar ook nog een zekere emotie weet over te brengen. Weliswaar nog niet zo sterk als bij voornoemde bands, maar dat maakt één en ander niet minder intrigerend.

 

Verkeerde been

Bij de instrumentale opener wordt je een klein beetje op het verkeerde been gezet door bijna The Who-achtige synthesizerklanken. Hierna gaan de trossen echter los en bevinden we ons via ‘Unclelvan’ meteen op de plek waar de band ons hebben wil en tuimelen de wisselende maatsoorten en dito riffs welhaast over je heen. Zonder echter gevoel van melodie uit het oog te verliezen want middenin de storm van instrumentale krachtpatserij houdt de band wel in de gaten dat er ook “mooie” stukjes voorbij moeten komen. De stem van zanger Devin Yüceil aardt de muziek om hem heen wat dat aangaat heel goed. Soms gaat hij mee met de maalstroom en brult hij zich de longen uit het lijf, maar meestentijds is hij de zoetgevooisde ringmeester; het oog in de storm. Ogen in de storm zijn ook de kleine instrumentaaltjes die de band hier en daar in de tracklist heeft gezet. Rustpuntjes voordat alles weer in beweging komt. Leuk gevonden.

 

Structuurgroeperingen

Wat ons brengt bij de structuren van de songs zelf en die voelen in de eerste helft van de CD ietwat als een lappendeken. Ja, je snapt wel waarom bepaalde motieven bij elkaar gegroepeerd zijn (een dergelijke groepering heet dan een liedje hier), maar dat maakt het niet per se coherent of memorabel. Ook na een aantal keren luisteren is en blijft het lastig om bij het horen van een sectie te bepalen bij welk nummer dit ook alweer hoort. Het feit dat nummers veelal gewoon plots ophouden zonder tot een zeker mate van conclusie te zijn gekomen draagt hier ook stevig toe bij. Maar vanaf nummer zes (‘Spy Turtles’) gaan de structuren wel ineens veel meer kloppen en hoor je gewoon hoe de band in haar eigen vel aan groeien is. Het zegt genoeg over het proces dat de Britten nog steeds doormaken en waarin men nog volop doende is van complexiteit echte liedjes met kop en staart te maken. In die zin is ‘Delta Sleep’ een veelbelovende verdere evolutionaire stap voor de mannen waarin het me niet zou verbazen als deze op een volgend album al volledig zal zijn afgerond. De potentie om het gat te vullen dat Oceansize heeft achtergelaten hoort daarbij zondermeer tot de reëele mogelijkheden. Als wapenfeit is ‘Delta Sleep’ even rough around the edges als razendknap en een CD die met elke luisterbeurt weer meer van zichzelf laat zien.

 

Groeiplaat dus. Neem er de tijd voor en je zult rijkelijk worden beloond.

 

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: