Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-10-22 07:00:00 • 9 min lezen

Ultimate Painting - Dusk

Label : Trouble In Mind / Konkurrent Eindoordeel : 7  

Jack Cooper en James Hoare brengen met hun “side”-project Ultimate Painting hun derde album uit onder de titel Dusk. Laat je meenemen op een aangename, lome muzikale reis vol met West-Coast invloeden.  

Is Ultimatie Painting een “side-project”? De heren Cooper en Hoare zijn al lang geen onbekenden meer. De uit Blackpool afkomstige zanger/gitarist Jack Cooper kennen we vooral als frontman van Mazes en zanger/gitarist James Hoare van Veronica Falls. In 2014 begon de samenwerking en inmiddels is daar het titelloze debuut uit 2014 en het goed ontvangen Green Lanes uit 2015. Met Dusk laten de heren horen dat hun creativiteit en hun productiedrang nog lang niet gestild is.  

West Coast sound De band of eigen dit oer-Britse duo staat bekend om hun gitaarsound die op de eerste albums qua geluid veel paralellen kende met The Velvet Underground. Ook wordt het geluid van Teenage Fanclub genoemd als inspiratiebron. Op Dusk bekruipt dat gevoel je misschien ook wel enigszins maar het album is veel consistenter dan de voorgaande. Het zijn vooral de lome liedjes die een West-Coast sound uit de late 60’er jaren hebben maar toch oer- en oer-Brits klinken die een zeer goede indruk maken. Opener ‘Bills’ is meteen dat lome nummer, ietwat psychedelisch en met subtiele gitaarloopjes waarbij je meteen weer moet terugdenken aan die vervlogen roemruchte muzikale periode waarbij ook de invloed van The Beatles duidelijk hoorbaar is. Maar dat kan ook niet anders bij deze Britse band.

 

Soms wat psychedelisch Dusk bestaat uit tien tracks die een zelfde soort uitstraling kennen en die lome sfeer bepalen met zo nu en dan een psychedelische inslag. Net zoals de opener is ‘Monday Morning, Somewhere Central’ ijzersterk en voorzien van subtiele gitaarloopjes en bij ‘Who’s Your Next Target’ is het vooral de samenzang kenmerkend. Bij andere nummers zoals ‘Lead The Way’, ‘Song For Brian Jones’ wordt het tempo nog verder teruggeschroefd. Alle nummers zijn door beide heren geschreven maar qua uitvoering worden ze bijgestaan door Melissa Rigby. Zo blijf je bij het luisteren van Dusk de associatie houden met bands uit de sixties en pas bij de afsluiter ‘I Can’t Run Anymore’ wordt zo nu en dan het gitaargeluid wat aangedikt.

 

Eindoordeel Een dikke voldoende. Ondanks dat de band niet echt inventief is op Dusk en binnen veilige kaders blijft moeten we ze toch de credits geven die ze verdienen; de heren weten met hun gitaarpop hun eigen identiteit vast te houden en zetten een heerlijke sound neer die misschien voor sommigen als retro zal klinken. Het zou zo maar kunnen dat beide heren met Ultimate Painting meer succes hebben dan met hun individuele projecten. Veel luisterplezier. 

Deel via social media: