Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-09-20 07:00:00 • 8 min lezen

Uncle Acid & The Deadbeats – The Night Creeper

Uncle Acid & The Deadbeats – The Night Creeper

Label: Rise Above

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Het nieuwe hip

Retro is het nieuwe hip, zo blijkt maar eens uit de niet-aflatende stroom releases die allemaal klinken alsof ze ergens in een muffe kelder in 1970 zijn opgenomen onder invloed van een flinke hoeveelheid paddenstoelen en met een lekkende gasleiding. Ook de formatie uit Cambridge Unle Arthur & The Deadbeats is zo te scharen in die categorie. Loodzware riffs, niet al te ver af van een Black Sabbath, en met een productie die stukken meer mono dan stereo klinkt. Psychelisch tot op het bot ook en dus met voldoende ruimte voor muzikaal uitwaaieren in passages; vrij van de verse-chorus-verse-chorus constructie die zoveel van de hedendaags klinkende bands in de weg zit. Dit is veel meer Dario Argento dan dat het Dave Mustaine is. Meer een trip dan een treinreis. Vanaf opener ‘Waiting For Blood’ weet je dan ook meteen dat het goed zit, tenminste als je niet gehinderd bent door kennis van de drie voorgangers die deze band al sinds 2009 de ether in stuurde. Want dan wordt het een iets anders verhaal.

 

Licht en schaduw

Songs als ‘Downtown’ en ‘Pusher Man’ bieden voldoende variatie voor de echte stoner-rocker om interessant te blijven, al is het kunstje hier genoegzaam bekend. Daarna lijkt de variatie echter een beetje op en merken we dat Ome Acid en zijn Zwervers wat vast zitten in hun eigen muzikale vocabulaire. Niet dat het vervelend klinkt allemaal, integendeel, maar wat meer licht en schaduw had hier een hoop goed kunnen doen. Het titelnummer doet hierin erg z’n best door, na een pure Sabbath-riff, over te gaan in iets dat niet had misstaan op een plaat van Blue Öyster Cult. De blikkerige productie doet hier echter meer slecht dan dat ze goed doet, waardoor het monumentale geluid dat zich in de studio had opgehoopt de speakers in de huiskamer verlaat als was ze afgespeeld door een transistorradio. Beter tot  haar recht komt het allemaal in de langste track van het album, het bluesy en zwevende ‘Slow Death’ dat niet half zo macaber klinkt als de titel doet vermoeden. Het is ook hier dat we merken dat de band veel meer in huis heeft dan een beetje blind en psychedelisch doorraggen zoals ze dat in veel van de vorige tracks wel doet. Ook de berustende afsluiter ‘Black Motorcade’ hint naar wat de band allemaal nog in huis heeft en dat ze wel degelijk de diepte en de subtiliteit in kan.

 

Afgezet tegen

En dat brengt ons meteen naar de opmerking over het “niet bekend zijn met de vorige albums”. In haar catalogus heeft de band namelijk een album dat ‘Blood Lust’ heet en dat album mag gerust een ietwat vergeten klassieker in het genre heten. Afgemeten tegen dat album valt dit nieuwe ‘The Night Creeper’ toch wel erg mager uit en heeft het er alle schijn van dat de band heden ten dage haar uiterste best doet om een afgewaterde versie van die klassieker in de wereld te zetten. Die versie heeft absoluut z’n charmes, maar weet als geheel toch niet helemaal te overtuigen. Te veel al gehoord, te weinig nieuwe kleuren, te veel vastgehouden aan wat al eens was geprobeerd. Als geheel is ‘The Night Creeper’ dan ook niet meer dan een “aardige plaat”. Leuk om eens te horen, maar ook al snel weer uit het geheugen verdwenen. Niet een album dat je in de nacht al te zeer zal plagen dus. En met een titel (en een hoes!) als deze kan dat toch nooit de bedoeling zijn geweest. Op zoek naar nieuwe paddenstoelen dus, mannen. Die van de buurt-super hebben duidelijk geen effect meer. Wellicht dat Pinkeltje nog wat in de aanbieding heeft zodat we voortaan vanuit jullie niet alleen maar het rood te horen krijgen, maar ook de witte stippen.

 

 

Dynamic Range Value: DR9

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: