Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-06-10 07:00:00 • 10 min lezen

Uriah Heep - Outsider

Uriah Heep - Outsider

Label: Frontiers

Eindoordeel: 8/10

 

 

Warm bad

Sommige cd's zet je op en je waant je meteen in een warm bad. Datzelfde gevoel kreeg ik ook meteen bij het horen van het openingsnummer 'Speed Of Sound' van het nieuwe album van rockveteranen Uriah Heep: 'Outsider'. Alles klopt aan die track tot aan het karakteristieke Hammond orgelgeluid toe. Uriah Heep is met haar laatste albums sowieso weer hard op weg om de band te worden die ze ooit in de jaren '70 was. Niet op de wilde en soms uitzinnige manier die de jonge mannen in de klassieke samenstelling maakten, maar op de respectabele manier waarop elder statesmen of rock dat zo doen. Met rimpels om de ogen en een brandend vuur nog in het hart.

 

Voorbeeldfunctie

Uriah Heep heeft haar sporen natuurlijk al lang en breed verdiend. Tijdens concerten maalt er niemand om nieuw materiaal, dus het valt de mannen te prijzen dat ze desondanks nog steeds de behoefte voelen om creatief te zijn. Bassist Trevor Bolder verruilde helaas vorig jaar het tijdelijke voor het eeuwige, maar als de band daarover rouwt is daar op 'Outsider' in ieder geval taal noch teken van te vinden. Nee, de heren vlammen als in hun beste dagen en alhoewel het natuurlijk nergens het torenhoge niveau van platen als 'Look At Yourself' of 'Demons And Wizards' haalt (gitarist Mick Box is het enig overgebleven lid uit die tijd) is Heep's nieuwste een masterclass aan de jonkies van hoe classic rock kan klinken als de veteranen zich ertoe zetten. De opwaartse lijn doortrekkend die met de vorige twee albums al werd ingezet, waarbij andermaal opvalt hoe precies goed zanger Bernie Shaw (zelfs na 28 jaar achter de microfoonstandaard bij Heep nog steeds de new kid on the block) past bij de bandsound. Je kunt je eigenlijk amper een andere of betere vocalist bij deze muziek voorstellen.

 

Het oud in het nieuw

Er is veel Hammond, er is veel van de voor Heep zo typerende hoge samenzang, het tempo ligt door de bank genomen best hoog en alleen de meer proggy elementen zijn dit keer wat meer beperkt tot hier en daar wat onorthodoxe arrangementen. Tracks als 'Looking At You' en 'Can't Take That Away' hadden zo op op één van de krakers uit de seventies kunnen staan en zorgen voor een blijde grijns op het gezicht van uw scribent, maar sowieso staat er geen enkele stinker op dit alweer 24e wapenfeit van de band.

 

Experimentatie

Natuurlijk kun je de mannen verwijten dat er niet echt nieuwe paden betreden worden. Aan de andere kant zou er denk ik niemand echt blij zijn geworden als Heep ineens de jungle riddims of de drum 'n bass had omarmd. Door juist dat niet te doen maar wel een verse shot in de eigen trademark sound te duwen geeft de band de fans precies wat ze willen en voegen ze weer een zalig luisterwerkje aan hun toch al niet misselijke discografie toe.

 

Verplichte kost voor fans van Uriah Heep generiek en sowieso voor iedereen wiens hart sneller gaat kloppen bij een pot ouderwets lekkere jaren '70 rock.

 

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: