Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-11-08 07:00:00 • 6 min lezen

Vanden Plas – Chronicles Of The Immortals (Netherworld II)

Vanden Plas – Chronicles Of The Immortals (Netherworld II)

Label: Frontiers

Eindoordeel:7,5/10

 

 

Nog geen spat veranderd

De Duitse progressieve powermetalband Vanden Plas timmert al dik twintig jaar aan de weg en heeft in die tijd, via 8 studioalbums, een consistente catalogus opgebouwd. Hun nieuwste album volgt het eerste deel van de ‘Chronicles Of The Immortals’ cyclus op dat vorig jaar het levenslicht zag. Een ieder die dat album heeft gehoord zal niet verbaasd zijn dat dit tweede deel stilistisch het eerste niet of nauwelijks ontloopt. Nu is Vanden Plas sowieso een band die in de tijd van haar bestaan niet zoveel aan haar eigen geluid heeft gesleuteld en zelfs zanger Andy Kuntz klinkt nog net zo als in het grijze verleden. Hij is tevens nog steeds de meest in het oog springende factor, want zijn stem domineert werkelijk aan alle kanten dit ‘Netherworld II’. Hoor hem maar eens van leer trekken in het meeslepende ‘Godmaker’s Temptation’ en je weet meteen waar ik het over heb. Punt is alleen dat Kuntz de neiging heeft om de muziek op steeds eenzelfde soort manier in te zingen. En dit leidt jammerlijk af van wat er muzikaal allemaal gebeurd. Want dat is, veelal, razendknap.

 

Van bombast en Bolderbast

Neem nu het bijna veertien minuten durende ‘Blood Of Eden’ dat, gedurende z’n looptijd, een ware achtbaan is van sferen zonder dat het aanvoelt als een lappendeken (iets waar veel epics nogal eens aan willen lijden). Maar ook het dik zeven minuten durende ‘Monster’ gaat door een veelvoud van emoties om steeds weer terug te keren naar het bombastische refrein dat aanvoelt als een mokerslag op de poorten van de hel. Prijsnummers zijn ook het energieke ‘The Last Fight’ en de statige afsluiter ‘Circle Of The Devil’ die voelt alsof het uit de soundtrack van een Middeleeuwse battle epic is gehaald. Helaas is het echter niet overal dikke mik en meer dan eens belandt het album in een soort van generieke atmosfeer waarin muzikaal weliswaar van alles gebeurd, maar waar duidelijke hooks uitblijven. Het is ook dan dat het hele concept een beetje zwaar op de maag begint te voelen, zeker omdat je je als luisteraar door dik zeventig minuten bombast heen moet wroeten om de truffels uit de modder te kunnen halen. De band had er goed aan gedaan om een aantal nummers naar de zijlijn te manoeuvreren, want songs als ‘Diabolica Comedia’ en ‘Where Have The Children Gone’ komen domweg niet erg lekker van de grond en zijn eigenlijk meer vorm dan inhoud.

 

Niets nieuws

Fans van Vanden Plas kunnen natuurlijk niet mis gaan met het laatste album van “hun” band en sowieso kan een ieder die bands als Royal Hunt en Stratovarius een warm hart toedraagt niet om dit album heen. Voor de meer casual metalliefhebber kan dit album echter nogal wat overweldigend zijn en dan met name vanwege het wel erg bombastische karakter. Subtiel wordt het namelijk nergens. Ook niet in de ballads. Dit is gewoon één groot muzikaal theater waarbij de band alles uit de kast haalt en dat dan nog een keer maal vier doet. Dat de muziek niet onder haar eigen gewicht bezwijkt mag dan weer een klein wonder heten, maar is ook exemplarisch voor hoe goed de Duitsers hun kunstje beheersen. Niets nieuws onder de zon hier en dat viel ook niet te verwachten. Episch zoals altijd wapperen de banieren fier op de kantelen van het kasteel van deze Duitsers en rijden ze bij het krieken van de dag ongetwijfeld weer doodleuk hun volgende avontuur tegemoet. Van de Netherworld to the Netherlands.

 

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: